Vroeger gingen we met het gezin ieder jaar twee weken naar Oostenrijk op vakantie. En altijd naar hetzelfde dorpje Feistritz an der Gail en altijd verbleven we in hetzelfde pension. Ik heb zulke leuke herinneringen aan die vakanties! Mijn vader reed er zelf naar toe met de rest van het gezin op elkaar gepakt in de auto. De reis duurde voor mijn gevoel wel dagen. Tegenwoordig lijkt het alsof vakanties niet gek genoeg kunnen, de een wil en gaat nog verder en luxer dan de ander. Ik wist als kind niet beter of we gingen naar Oostenrijk en vond dat geweldig. Ik kan me niet herinneren dat klasgenoten veel verder gingen of naar exotischere plekken.

Maar goed. Iedere dag gingen we ergens heen. De ene dag naar het zwembad. De andere dag de bergen in. Dan weer rodelen op de rodelbaan. Of dammen bouwen bij afgelegen onontdekte paradijsplekjes met watervalletjes. Bramen, aardbeien en rode bessen plukken. Handenvol, zoveel je op kon. Wandelen. Met bergstok. Ook als je niet de bergen in ging. Want een bergstok, dat was stoer. Waar je iedere vakantie een nieuw ijzeren plaatje voor mocht uitkiezen met een afbeelding van de streek. Af en toe hadden we een rustdag en bleven we bij het pension. Dan ging ik er zelf op uit in de uitgestorven omgeving. Aaide de koeien, kroelde met loslopende katjes en speelde kaartspelletjes met mijn zus. Wat een vakanties waren dat.

Wat fotootjes uit 1980 en 1981.

Hoe verschillend iedere dag ook was, zo zeker was wat we ‘s avonds gingen doen. Naar Kaiser! Het lokale hotel met bijbehorende restaurant. Waar overdag het menu van die avond aan de muur in een glazen kijkdoos werd gedaan. Spannend was dat, waar kunnen we vanavond uit kiezen? Veel keus was er niet. Menu eins, zwei of drei. En veel variatie was er ook niet, het kwam meestal neer op soep als voorgerecht, patat met vlees als hoofdgerecht en de Eiskarte die rondging waar je je toetje uit mocht kiezen. Meestal koos ik voor de Griessnockerln suppe of de Nudelsuppe als voorgerecht. Beiden soepen van bouillon, de eerste met balletjes van griesmeel en de tweede met heel veel vermicelli.

Er bestaat een webshop waar je deze soepen zo kunt bestellen evenals vele andere typisch Oostenrijkse levensmiddelen en producten. Maar aangezien de verzendkosten schrecklich hoog zijn besloot ik zelf een recept te zoeken en proberen om het na te maken. De Nudelsuppe is niet zo moeilijk, gewoon bouillon met heel veel vermicelli dus. Smullen. De andere soep is iets meer werk maar helemaal niet moeilijk. Het ziet er niet heel aantrekkelijk uit maar schijn bedriegt. Het is heerlijk! Ik maak het niet heel vaak, maar vandaag had ik er ineens trek in. Ogen dicht en ik ben weer in Oostenrijk. Het recept staat hier. De balletjes zien er op de foto wat donkerder uit dan de foto in het recept en dat klopt, ik had alleen tarwe griesmeel in huis en dat is donkerder gekleurd. Maar het smaakt nagenoeg hetzelfde!