Na 13 mooie jaren samen waarin we zoveel hebben meegemaakt en ik zo veel liefde van mijn kat Noel heb mogen krijgen is er een einde aan zijn leven gekomen. Ik heb onderstaand stuk grotendeels de avond na het overlijden geschreven. Het is nogal een lang stuk, ik deel het echter toch hier voor diegene die het interesseren of misschien zelf een kat als Noel hebben. En vervolgens hier terecht zijn gekomen via Google tijdens een zoektocht naar websites over nierfalen. Hoe dan ook, schrijven lucht op voor mij en het is tevens een eerbetoon aan een bijzondere kater die een ongelofelijk grote leegte achter laat.

Maandag 23 juli 2012
Vanochtend ben ik mijn maatje verloren, mijn lieverd, mijn bijzondere Noel. Noel, die mij in 1999 verleidde door zijn pootje door de tralies van zijn hok te steken. Het hok in het asiel waarin hij zat te wachten op een nieuw baasje. Door dat pootje en door zijn intense blik was de keuze toen snel gemaakt: Noel ging mee naar huis. Samen met Heidi, die boven hem in haar hokje weggedoken van angst in een hoekje naar me zat te kijken. Heidi was onder dezelfde omstandigheden in het asiel beland: ongewild en gedumpt op jonge leeftijd. Nog altijd onbegrijpelijk maar goed… Lees daar hier meer over.

Dag lieve Noel, ik zal je nooit vergeten, je bent voor altijd in mijn hart!

Noel in april 2012

Dinsdag 24 juli 2012
Wanneer de klachten precies zijn begonnen, weet ik niet meer. Dat komt omdat de andere katten ook wel eens een kwaaltje hebben en vooral omdat chronisch nierfalen er in sluipt. Ook lees ik nu op allerlei websites over klachten die gelinkt zouden kunnen worden er aan en die Noel ook heeft gehad, zoals laatst een ontsteking in zijn kaak, dus wie weet hoe lang zijn nieren al aan het aftakelen waren. De nierproblemen zijn vermoed ik een jaar of twee vastgesteld. Ik zag er toen totaal de ernst nog niet van in, hij werd op dieëtvoer gezet, kreeg pilletjes en andere dingetjes en er was geen reden tot directe paniek. Noel was ook nog gewoon helemaal zichzelf en je merkte eigenlijk niks aan hem. Het kwam aan het licht bij een urine- of bloedonderzoek. Sindsdien kreeg hij daarom bij ieder dierenartsbezoek ‘voor alle zekerheid’ een niercheck.

Noel in de kattenren toen het had gesneeuwd in februari 2012.

Het laatste jaar is Noel echter wel enorm achteruit gegaan. Het voornaamste verschil was dat hij erg mager begon te worden en de weegschaal gaf dat bij de dierenarts bij ieder bezoek ook aan. De nierwaarden bleven ook stijgen en hij voelde zich af en toe beroerd. Dan verbleef hij een dagje bij de dierenarts waar hij een onderhuids infuus toegediend kreeg. Daar knapte hij iedere keer echt enorm van op, dan haalde ik ‘s avonds een totaal andere Noel op dan dat ik ‘s ochtends bracht: een fitte, luid spinnende en kopjes gevende, die ik zo graag zag! Zo is het denk ik een keer of twee, drie gegaan.

Noel vond het heerlijk om in het zonnetje te liggen in de kattenren. Deze foto is gemaakt in maart 2012.

Toch, ergens in mijn achterhoofd wist ik dat Noel geen jaren meer had. Ik wilde er niet over nadenken, te pijnlijk. Ik kon toch niets doen, dus waarom mezelf met zulke gedachten kwellen. Noel heeft altijd al een slecht gebit gehad met veel tandsteen. Zijn gebit is in de loop der tijd al meerdere malen onder narcose schoongemaakt maar de tandsteen bleef hardnekkig terugkomen. In maart dit jaar ging Noel weer onder narcose, want er zouden nu wat kiezen en tandjes getrokken worden. Dat verliep prima en ik dacht dat de volgende keer dat ik weer samen met hem de dierenpraktijk van binnen zou zien over een jaar zou zijn, voor de jaarlijkse check-up en inentingen.

Een maand later aaide ik Noel en wat hij dan vooral heerlijk vond is om ook geaaid te worden aan de zijkant van zijn koppie, over zijn kaak heen. Ik kriebelde hem daar en schrok me helemaal rot. Ik voelde onder zijn kin een enorme bal onder zijn huid. De beharing was daar ook weg, heel vreemd. Een soort stoppelig ronde onderhuidse bal. Dat was ‘s avonds en ik was ervan overtuigd dat ik Noel die volgende ochtend zou moeten laten inslapen.

Na een vrijwel slapeloze nacht belde ik de volgende ochtend de dierenarts en ik kon gelukkig meteen langskomen. “Het is een abces”, zei de dierenarts toen ze de bult bekeek. “Dus geen tumor?” vroeg ik opgelucht. Een last viel van mijn schouders. Geen tumor, maar een ontsteking in zijn onderkaak. De ontsteking onder de kies en de kies zelf zouden worden weggehaald onder narcose. Er werd een klein gaatje geprikt in het acbes en daar kwam de dagen erna enorm veel troep uit. Pas daarna kon Noel worden geholpen aan zijn kies.

Noel hield erg van knuffelen, zowel met de andere katten als met mij. Deze foto’s maakte ik terwijl ik achter de computer een film zat te kijken in december 2011 en Noel bij me kroop.

Ook die operatie verliep op zich goed, al bleek wel dat het kaakbot in zijn onderkaak dun was geworden. Zo dun, dat ze geen druk durfde te zetten om de kies te trekken, de kans dat ze zijn kaak zou breken was aanwezig en dan waren we verder van huis. Met de anti-biotica en het leeg laten lopen van het met troep gevulde abces, leek het te genezen en weer dacht ik bij mezelf, ‘Noel gaat weer een tijd mee, hij hoeft pas weer naar de dierenarts wanneer ik de jaarlijkse oproep krijg’. De waarden van zijn nieren in het bloed bleken bij die extra check trouwens weer niet goed, maar ik zag nog steeds geen reden tot paniek. We probeerden er nu Fortekor pilletjes bij te geven, wat gunstig kan zijn om de waarden van een nierkat op peil te houden, of zoiets, het zou in ieder geval kunnen helpen. Dagelijks een pilletje, Noel is zo’n makkelijke kat, dat was geen probleem. Het was het proberen waard!

In die tijd was ik me aan het oriënteren voor een nieuwe kattenren. De aanwezige kattenren op het balkon destijds was jaren geleden gemaakt van hout en simpel gaas en bovendien eigenlijk veel te klein. Het hout was verweerd en het zag er niet uit: tijd voor een nieuwe dus! Een bedrijf dat er in is gespecialiseerd kwam langs om de maten op te nemen en bracht een offerte uit. Ik ging er mee akkoord en verheugde me toen al op de komst van de nieuwe kattenren! Na de voorbereidende werkzaamheden op het balkon, want de constructie eronder moest eerst gerepareerd worden, kwam het bedrijf nog een keer om alles voor de zekerheid na te meten. Ik weet niet waarom, maar ik kreeg toen ineens een sterk gevoel dat Noel deze nieuw te bouwen kattenren niet zou meemaken. Een vreselijk stemmetje in mijn hoofd. Waar het vandaan kwam? Geen idee.

Noel en Snoopy lagen dagelijks verstrengeld. Zo ontzettend lief om te zien. Deze foto is gemaakt in juni 2011.

Noel werd nu wel heel erg mager. Met de dag bijna zag ik hem magerder worden, wat een rot gezicht. Omdat ik hem iedere avond voor ik naar boven ging een pilletje Fortekor gaf, merkte ik het als ik zijn smalle, broze lijfje vastpakte. Net als katten dat doen, hou ik zelf ook van tradities en gewoonten. Misschien ben ik daarom wel zo’n kattenmens. Daarom heb ik veel gewoontes ontwikkeld in de loop der jaren wat betreft de katten, zodat ze weten als er iets speciaals staat te gebeuren. Heel af en toe mogen ze bijvoorbeeld tonijn op water uit blik, dat vinden ze zalig. Als ik dan de blikjes tonijn in de lucht hou en roep: “vissie! vissie!” dan weten ze dat ze tonijn krijgen.

Ook het dagelijkse pilletje geven ging op een speciale manier, hoewel dat niet heel lang heeft stand mogen houden helaas. Ik deed de tv, computer en de lichten beneden allemaal uit, zodat de katten wisten dat ik naar boven zou gaan om naar bed te gaan. Dan zei ik met een speciaal stemmetje (in het Engels, vraag me niet waarom) “it’s time for your medication, darling”. Ik ging achter hem staan, zodat hij niet weg kon (hoewel hij dat niet eens echt probeerde), deed zijn bekkie open en dan de pil er in. Ik hield zijn bekkie met mijn hand dicht, aaide met mijn andere hand over zijn keel en zei zachtjes dat hij nu moest slikken. Dat werkte prima: ik hoorde hem dan netjes slikken. Een heel enkele keer spuugde hij stiekem erna de pil uit. Maar eigenlijk nooit problemen, Noel was zo’n lieve, makkelijke kat.

Noel met een servet als bandana. Het maakte hem allemaal niet uit, hij vond alles prima. Deze foto is gemaakt in december 2011.

Ik aaide hem de laatste tijd alleen nog maar over zijn koppie. Schuldig dat ik me daar over voelde. Maar het was zo’n naar en vooral confronterend gevoel om de rest van zijn steeds dunner wordende lijfje te voelen, dat ik het bij zijn koppie hield. Heel af en toe pakte ik hem op, nam hem in mijn armen en dan ‘dansten’ we door de kamer. Prachtig vond hij dat, luid spinnend en geïnteresseerd keek hij dan door de ramen, wellicht omdat hij het dan uit een andere hoek zag, wat er buiten allemaal gebeurde. Waar ik hem ook een plezier mee deed was hem uitgebreid kammen. Maar ook dat vond ik zo confronterend, de kam schuurde dan langs zijn uitstekende ruggegraat en scherp aanvoelend borstbeen, dat ik dat de laatste tijd nog maar zelden heb gedaan. Naast kammen deed ik Noel een groot plezier om hem af en toe te stofzuigen, bij voorkeur aan de zijkanten van zijn koppie. Ik heb er een filmpje van, zal dat wellicht hier later plaatsen. Foto’s kan ik wel zien maar filmpjes vind ik nog te moeilijk.

Noel in mei 2012

Het was een gewoontedier: hij lag het liefst in de vensterbank in de rieten mand die daar op staat. Vanaf daar is alles goed te overzien: buiten, de woonkamer en de achterkamer en de trap naar boven. Er lag vaak een andere kat naast hem, Noel hield van warmte en knusheid. Snoopy lag vrijwel iedere avond dicht tegen Noel aangekropen. Ook wastten ze elkaar regelmatig. Omdat Noel zo’n gewoontedier was begonnen de veranderingen het laatste jaar erg op te vallen. Het meest opvallende naast zijn steeds mager wordende verschijning was zijn obsessie voor water. Wat begon in ‘hee grappig hij heeft eindelijk na al die jaren de kraan ontdekt’ breidde uit tot een echte obsessie. Zodra ik iets deed of pakte dat met vocht te maken had, kreeg Noel een hele rare, gefocuste blik die ik helemaal niet van hem kende. Noel was normaal altijd heel relaxed en kalm.

Typerend voor Noel op het laatst, moe en dus liggend, maar goed de dweil in de gaten houdend, want geobsedeerd door water en vocht. Achter hem staat Sambal. Deze foto is gemaakt in maart 2012.

Wanneer ik bijvoorbeeld ging dweilen, dan stond hij als het aan hem lag uren in de emmer met dweilwater te roeren met zijn pootje en er naar te kijken. Ook dronk hij steeds meer, uit de kraan, uit zijn waterbak. Op het laatst betrapte ik hem er zelfs op dat hij stond te lurken uit de wasbak vol vies afwaswater. Wanneer ik een bakje muesli pakte met melk er in, ging hij net zo lang door tot hij het restje mocht. Zijn drang naar vocht, water, melk, thee, het maakte niet meer uit, werd onverzadigbaar. Ook begon hij te miauwen. Luid. Klagelijk. Bijna mensenlijke woordjes. Zo lachte ik in de laatste nacht van zijn leven er nog om: het leek wel of hij achter elkaar ‘haaa-looooow’ miauwde. Toen wist ik niet, dat dat zijn laatste miauwsessie zou zijn.

Noel dronk op het laatst zelfs thee. Deze foto is gemaakt in november 2011.

Om precies te zijn, die laatste nacht van zijn leven bleek de nacht van zondag 22 op maandag 23 juli 2012. Natuurlijk, hij was mager, sliep vrijwel de hele dag en dronk heel veel, maar echt alarmerende verschijnselen merkte ik niet. Tot ik in bed lag. Ik kon niet slapen en zag het twee uur worden. De slaap kwam toen helemaal niet omdat Noel gigantisch hard en lang begon te miauwen, recht voor mijn slaapkamerdeur. De katten mogen maar heel af en toe in de slaapkamer. Als dat dan mag, dan vinden ze dat prachtig. Na een poosje werd ik het gemiauw zo zat, ik dacht dat Noel in de slaapkamer wilde. Wel vreemd, want dit had hij nog nooit gedaan.

Ik liet hem er in en zag meteen dat er wat aan de hand was. Hij liep heel vreemd, heel gehaast door de slaapkamer en wilde de badkamer in. Ook daar had hij een gewoonte ontwikkeld de laatste tijd: het bad en de douche, daar kon hij geen genoeg van krijgen. Ik zette dan de kraan aan en liet een koud stroompje water lopen, zo ook nu. Hij likte het water op alsof hij al dagen niet had gedronken. Hij bleef echt minutenlang drinken. Toen zag hij ineens het toilet. Hij ging met zijn pootjes op de rand staan en wilde de pot in, waar ook water was! Toen heb ik hem de badkamer uitgezet en hem mee naar beneden genomen. Gelukkig had ik een zakje Katkor in huis, dat zijn plastic balletjes die je als kattengrind kunt gebruiken wanneer je urine wil opvangen voor controle. De urine hecht zich niet aan het plastic waardoor je het makkelijk met het bijgeleverde pipetje op kunt nemen en in een potje of reageerbuis kunt overzetten. Ik deed dat, want dat het nu weer mis was met zijn nieren, dat was duidelijk, ik wilde zijn plas meenemen morgenochtend voor controle.

Ik zette Noel apart met een kattenbak met de speciale korrels, een bak water en wat natvoer. Wat hij normaal nooit deed: hij viel het natvoer aan, likte de saus van alle brokjes en maakte er een gigantisch zooitje van. Alle brokjes lagen nu naast het bakje. Hij was er naast op een kussentje gaan liggen. Ook iets wat hem steeds minder makkelijk af leek te gaan: zitten en liggen. Zijn achterpoten leken steeds stroever te worden, hij deed er steeds net even wat langer over. Ouderdom, dat hoort erbij, maakte ik mezelf dan steeds wijs, terwijl het pijnlijk was om te zien.

Ik heb nadat ik Noel beneden apart had gezet nog een paar uurtjes onrustig gewoeld in bed en heb toen, zodra ze open waren, de dierenarts gebeld. Ik kon vrij snel erna al langskomen om 10.10 uur. Ik maakte mezelf wijs dat Noel heus wel weer thuis zou komen die avond, ik zou hem net als de keren hiervoor wegbrengen en dan zou hij een dagje aan het infuus worden gelegd. Hij knapte daar iedere keer zo van op, nu ook vast wel. Toch?

Bij de dierenartspraktijk werken verschillende dierenartsen, inmiddels ken ik ze allemaal. Deze dierenarts werkt er nog niet zo heel lang maar ik vond het prima dat de afspraak met haar was. We haalden Noel uit zijn reismandje en ik vertelde over de nacht ervoor en zijn steeds groter wordende obsessie met vocht. De dierenarts zei dat het haar verstandig leek om een echo te maken van zijn nieren, om te bekijken hoe die er nu uit zien. Degene die daar goed mee overweg kwam zou echter pas de dag erna weer aanwezig zijn. Desondanks wilde ze ook naar zijn bloed kijken, ik ging er uiteraard mee akkoord en overhandigde ook de reageerbuis met urine, die ik die ochtend had opgevangen. Ik mocht even in de wachtkamer plaatsnemen met Noel terwijl zij de urine en het zojuist afgenomen bloed zou bekijken.

Noel ging weer in het reismandje en na een kwartiertje mochten we weer naar binnen, de behandelkamer in. “De urine zit vol met suiker”, zei de dierenarts meteen met een bezorgd gezicht. Een steen viel op de bodem van mijn maag. “Wat houdt dat in?” vroeg ik. Niet huilen, niet huilen, misschien valt het mee. “De kans is aanwezig dat Noel naast zijn nierproblemen ook suikerziekte heeft. De nieren kunnen echter ook zo verzwakt zijn dat ze suikers niet meer filteren”. Althans, dat laatste is wat ik geloof ik heb verstaan.

Daarnaast waren de waarden in Noel’s bloed gigantisch gestegen ten opzichte van de vorige keer dat het was gecheckt. Die waarden weet ik niet meer maar wel wat het zou moeten zijn en wat het nu was (niet onthouden maar later over opgebeld, wilde het toch weten). Vetgedrukt, want zo hoog zijn ze. Vetgedruktwaardig.

De creatinine mag tussen de 80 en 164 zijn. Bij Noel was die nu 494.
De ureum mag tussen de 4.9 en 11.9 zijn. Bij Noel was die nu 41.3.

Echt veel te hoog dus. Ook nam ze zijn hartslag op. Die bleek ruim 200 keer per minuut te zijn. Door eventuele stress van zijn dierenartsbezoek kon dat niet komen zei ze, ze telde het namelijk een poosje door en er was geen verlaging, wat dan altijd wel zo is, door een dan wat meer relaxende kat. Ook bleek op de weegschaal dat hij weer een paar ons was afgevallen.

De uitdrukking van de dierenarts samen met een soort toegeving van de werkelijkheid in mezelf deden al mijn vezels in mijn lichaam samentrekken: is dit het dan? “En nu?” vroeg ik terwijl ik zelf hoorde hoe naiëf dat klonk, alsof die opsomming van feiten niet genoeg was. Alsof ze ergens een toverstaf in de praktijk had liggen waarmee ze dit allemaal als in een sprookje weg kon ‘poef!’-en. De dierenarts keek me veelbetekend aan. “We kunnen nog die echo door laten gaan morgen…maar eigenlijk is het wel duidelijk hoe Noel er aan toe is. Het is aan jou nu om aan te geven hoe ver je wil gaan met hem.” “Hoe lang heeft hij nog, waar praten we over, maanden, jaren, zal hij pijn hebben, heeft hij nu pijn?”

De dierenarts legde uit dat hij alleen nog maar verder achteruit zou gaan en dat hij in het gunstigste geval nog een jaar had, maar dat was heel gunstig met allerlei oplapmiddeltjes zoals die infuzen. Dus met andere woorden… Uitzichtloos, jezelf voor de gek houden, te ver achteruit, geen gunstig vooruitzicht. Uit zijn lijden verlossen, sprak het normaliter kop in het zand stemmetje in mijn hoofd me toe.

“Dan wil ik dat het nu ophoudt”, hoorde ik mezelf zeggen. Ik schrok er zelf van. Heel gek. Alsof je een ander hoort praten. Maar ik zei het toch echt. De dierenarts had volgens mij ook niet echt op die reactie gerekend, omdat ik er denk ik, tot even geleden zo hoopvol bij had gestaan. “Weet je dit zeker? Ik wil niet dat je straks thuis spijt krijgt”, zei ze, “dit moet je echt alleen doen als je er helemaal achter staat”. Ik knikte. Ik keek naar Noel en toen weer naar haar: “kan het nu?” Godzijdank, het kon direct. Hoewel ik al stemmen hoorde vanuit de wachtkamer legde de dierenarts rustig uit wat er zou gebeuren en hoe het zou gaan. Ik had het 13 jaar ervoor al eens meegemaakt met mijn eerste Noel, die ik na nog geen jaar nadat ik haar kreeg al moest laten inslapen. Zij was geschat op ongeveer 20 jaar oud, blind, doof en naar alle waarschijnlijkheid had ze een harttumor. Hartverscheurend en ook daar was ik kapot van, maar deze Noel was al zo lang in mijn leven!

“Ik ga even de spullen klaarzetten”, zei ze. Ik keek naar Noel en boog me over hem heen. Ik barste in huilen uit. Drukte mijn gezicht in zijn vacht, snoof zijn geur op terwijl Noel onrustig in het reismandje lag, want het bovenste gedeelte, de kap, hadden we ervan afgehaald. Mijn benen begonnen gevoelloos te worden. “Heb je een krukje, ik moet even gaan zitten geloof ik”, zei ik en de dierenarts pakte meteen een kruk. Ze zette de behandeltafel een stuk lager waardoor Noel weer op ooghoogte voor me verscheen. Ik kon bijna niet beseffen wat er zojuist zou gaan gebeuren, hoewel ik echt achter mijn zojuist gemaakte beslissing stond.

Deze foto is gemaakt in januari 2012. Wat een rijkdom.

De dierenarts was bezig met alles klaar te zetten en ik heb toen tegen Noel gepraat, hem bedankt voor dat hij er altijd was, dat hij me zo vaak heeft getroost, gewoon, voor alles. Dat ik hem zo ontzettend ga missen en dat ik hem ooit weer hoop te zien. Dat dit het beste is zo. Noel zat met grote ogen te kijken richting de deur van de wachtkamer, misschien ook omdat hij die stemmen hoorde. Toen kreeg hij de eerste prik, het slaapmiddel waar hij rustig van in een diepe slaap zou vallen.

Hij was niet ontspannen en zette zijn nagels in mijn vest toen ik hem oppakte. Toch bleef ik hem vasthouden. Ik aaide over zijn rug en de dierenarts was inmiddels naast me gaan zitten en aaide Noel over zijn koppie en praatte zachtjes tegen hem. Dat vond ik zo ontzettend fijn. Noel was hier geen nummer maar Noel. Ik voelde na een paar minuten de aangespannen spieren in Noel’s lijf ontspannen en hij werd rustiger, zijn lichaam werd slapper. Het begon echter best lang te duren. “Vind je het goed als ik wat bijspuit?” vroeg de dierenarts. “Dit is voor hem ook niet fijn dat het zo lang duurt allemaal”. “Nee, natuurlijk niet, doe maar!”

Terwijl ze in kastjes rommelde en de injectie klaarmaakte vroeg ik: “het is heel klinisch, zeker nu hij nog leeft, maar wat gebeurt er nou als het klaar is zometeen, wat moet ik dan?” Kort vatte ze de mogelijkheden samen. Mee naar huis nemen en zelf de uitvaart regelen of dat nu beslissen, laten cremeren bijvoorbeeld. Voor dat laatste heb ik gekozen. Eigenlijk wilde ik het precies zoals bij mijn eerste Noel: na het overlijden bij de dierenarts blijven en dan laten cremeren. Hoe wat en waar precies wil ik niet weten, wel achteraf. Toen kreeg ik een crematie akte thuis met de datum waarop Noel was gecremeerd en dus ook waar. Dat zal nu ook zo gebeuren. Wel moest ik aangeven op welke manier: destructie, groepscrematie of alleen. Omdat ik er toch niet bij ben en ik uit ga van een respectvolle behandeling van het lichaam, wat de dierenarts me verzekerde, zal Noel binnenkort worden gecremeerd samen met andere dieren. Dat leek me gewoon veel gezelliger voor hem. Noel was zo’n sociaal beest. Zal gek klinken voor een heleboel mensen, ik weet het. Niet belangrijk.

We legden hem na het bijspuiten van de eerste prik weer op de handdoek in het reismandje. Toen hij lag begon hij direct te kotsen. “Dat is heel gewoon”, zei de dierenarts en ruimde het braaksel meteen op. Noel begon te smakken. “Ook dat is niet gek”, zei ze, “dat komt door de prik, daar kunnen katten misselijk door worden.” De extra prik deed meteen zijn werk. Noel bleef nog even smakken en dat hield toen op. Het was stil en dat bleef het. De dierenarts keek in zijn oogjes. “Geen reflex meer. Hij slaapt nu heel diep, ik ga hem nu de laatste prik geven. Dat is een gif waardoor hij vrijwel meteen zal sterven.” Ik knikte versteend. Noel was na die prik inderdaad heel snel overleden. “Zijn hart is er nu mee gestopt”, ze zei toen ze die had beluisterd met de stethoscoop. Ik haalde diep adem en knikte. Dat was het dan.

Ze haalde Noels slappe lijf uit de reismand, legde hem op de behandeltafel en samen monteerden we de reismand weer in elkaar, mijn handen trilden als een gek. Noel lag daar alsof hij sliep, al was het echt Noel niet meer. Ik gaf hem nog een stevige kus op zijn koppie, zei dag lieve Noel, bedankt en nam toen afscheid van de dierenarts. Keek nog één keer om naar mijn lieve, bijzondere Noel en zette toen mijn zonnebril op, omdat de mascara waarschijnlijk nu op mijn kin zou zitten. Toen liep ik de behandelkamer uit met in mijn nog trillende handen de lege reismand. De dierenarts assistente achter de balie wenste me nog sterkte toe, waarna ik verdwaasd het gebouw verliet. Het schrikbeeld waarvoor ieder liefhebbend kattenbaasje vreest: met een lege reismand een dierenartspraktijk verlaten.

Hieronder staat een collage van één van de laatste foto’s die ik van Noel heb gemaakt. Omdat er momenteel geen kattenren is, de nieuwe is in de maak, was ik benieuwd of Noel het nog leuk zou vinden om een frisse neus te halen op het balkon aan een tuigje. Hij genoot. Wat een moment, de tranen schieten me weer in mijn ogen als ik er aan terug denk. Als ik toen wist dat dat… Nou ja. Dit is een enorm genietende Noel. Ik zat op de grond op de vlonders en Noel hield af en toe met gesloten oogjes zijn koppie in de lucht als er een briesje kwam en keek me dan vervolgens even aan zo van ‘oooooh, voelde je dat?’.

Noel in juli 2012

Woensdag 25 juli 2012
Hoewel ik achter mijn keuze stond om Noel’s lichaam achter de laten bij de dierenarts en niet vooraf wilde weten waar en wanneer hij zou worden gecremeerd, spookte het toch door mijn hoofd sinds maandag. Zou het al gebeurd zijn? En waar? Of ligt hij nog ergens in een koeling? Ergens begon er ook een beetje een schuldgevoel te knagen omdat ik er niet bij zou zijn, simpelweg omdat ik me het mezelf wilde besparen en ik bovendien al echt afscheid heb genomen. Ik voelde dat schuldgevoel opkomen als ik verhalen las van andere baasjes die wel bij hun overleden kat bleven tot het eind. Of de as in een urn wilden of in een speciaal sierraad. Ik heb die behoefte gewoonweg niet.

Gelukkig weet ik dat ik me niet schuldig hoef te voelen, maar ja, vertel dat maar aan je gevoel. In elk geval, vanmiddag keek ik in de gang naar beneden onderaan de trap, de post was geweest. Op de deurmat lag een kaart, een stapeltje folders…en een hele grote witte envelop. Niet vouwen stond er in grote rode letters op. Ik draaide hem om en zag de afzender: Huisdieren en paardencrematiorium Rotterdam. In de envelop zat een prachtige akte met de datum 23 juli 2012…dat betekent dus dat Noel nog dezelfde dag is gecremeerd! Een tijd stond er niet bij, maar dat doet er ook niet toe.

De crematie akte die ik per post thuisgestuurd kreeg.

Ik heb toen meteen de website van het crematorium opgezocht en ik heb er nu zo’n goed gevoel over. Ik las in het stukje bij de groepscrematie dat de as van de dieren uitgestrooid wordt over zee. Verdomd, dat is ook zo, dat had de dierenarts verteld. Het ging me maandagochtend het ene oor en het andere oor weer uit. Wat mooi. Noel had zo’n obsessie voor water in de laatste periode van zijn leven dat dit wel heel toepasselijk is. Ik barst nog steeds van verdriet maar nu ik deze akte heb thuisgestuurd gekregen en weet dat Noel er nu echt niet meer is, begin ik er heel langzaam aan vrede mee te krijgen. Vanmorgen heb ik een mooie foto van Noel, in april dit jaar gemaakt, laten afdrukken bij de snelfotoservice van de Hema, die kan ik als het goed is vanmiddag ophalen. Twee exemplaren, eentje voor mezelf en eentje voor de dierenartspraktijk die ik samen met een bedankbriefje naar ze toe wil sturen. Voor die voor mezelf ga ik meteen kijken voor een mooi lijstje. Dan zet ik de foto neer hier in huis bij die van Noel 1. Daar heb ik dan dus persoonlijk weer meer mee dan as of zoiets dergelijks.

Woensdag 25 juli 2012 19.00 uur
Zo, de foto’s lagen inderdaad vanmiddag klaar. Na het afhalen en betalen liep ik een paar stappen verder de winkel in. Daar, midden in de Hema heb ik de envelop opengemaakt waar ze in zaten. Het is iets anders uitgevallen met afdrukken dan de foto zoals ik hem op de computer heb staan. Zo staan zijn pootjes er net niet helemaal op en mist er een stukje van de bovenkant van zijn oren. Maar het koppie met die twee prachtige ogen van mijn lieverd staat er duidelijk op en daar gaat het om. Heel hard slikken, even niet stil gaan staan bij het feit dat ik mijn Noel nooit meer zal vasthouden, hier zo midden in de Hema, snel die foto’s weer terug in het papieren hoesje. Slik. Bij Xenos heb ik wat mooie fotolijstjes gekocht en wat waxinelichthouders.

Inmiddels heeft de foto van Noel een mooi plekje gekregen, nu kijk ik iedere keer recht in zijn ogen bij het verlaten of betreden van de woonkamer. Zijn foto staat nu op het plankje onder de foto van mijn overleden oma, waar de foto van Noel 1 naast staat. Het zou toch zo mooi zijn als mijn beide Noellekes bij mijn lieve oma zijn ergens in de hemel, als ik van iemand mijn dierenliefde heb geërfd is zij het wel. Ik kan mijn oma niet heugen zonder huisdieren, die allemaal tot op het bot werden verwend en zo liefdevol werden verzorgd door haar. En nu is het dus klaar.

Alleen nog een briefje schrijven aan de dierenartspraktijk, foto van Noel erbij en op de post. Gek hoe in een uurtje op een maandagochtend zo’n blijvend groot gemis kan ontstaan. De andere vier katten zijn onrustig en wijken niet van mijn zijde. Of het komt omdat ze Noel missen, ik denk dat ik er dan uit een te menselijk oogpunt naar kijk. Hebben ze dat wel door? Ik heb geen idee. Ik denk dat ze vooral door hebben dat hun baasje zich helemaal niet fijn voelt. Voornamelijk Snoopy is als een magneet naar mij nu. Ze mogen nu bij uitzondering en gezien de omstandigheden bij me in bed slapen, dat vind ik zelf wel erg prettig en de eerste nacht heeft Snoopy werkelijk de hele tijd tegen me aan geleden. De anderen lagen ook steeds om me heen, zoveel troost krijg ik daarvan!

Kwijlie geeft koppies

Snoopy en Kwijlie vlak na het overlijden van Noel

Woensdag 25 juli 2012 22.00 uur
Het is drukkend warm weer momenteel. Toch branden er hier kaarsjes voor Noel, al is het maar eventjes.

Deze foto is gemaakt toen Noel zich eigenlijk belabberd voelde, net na de operatie aan zijn kaakontsteking in april 2012. Maar dit vind ik gewoon zo’n mooie foto. Mijn dappere lieve Noel.

Op het plankje linksboven mijn overleden oma en daarnaast een foto van Noel 1.

Vrijdag 27 juli 2012
Vanmiddag kreeg ik weer een envelop van het crematorium, de rekening maar ook een brief met daarin de tijd waarop de crematie heeft plaatsgevonden. Toch achteraf dus ergens wel fijn om te weten. Noel is dus diezelfde maandag nog gecremeerd en wel om 17.45 uur.

De brief van het crematorium

Ik vind het heel netjes verzorgd allemaal. Mijn verdriet is er nog zeker, dat zal ook wel zo blijven voorlopig. Ik zou niet weten hoe ik door de afgelopen dagen gekomen zou zijn zonder mijn lieve andere katten. Ze zijn uit hun doen. Het is denk ik de combinatie van het vreselijke warme weer, hun verdrietige baasje en het leeg blijvende rieten mandje in het raamkozijn, waar Noel vrijwel altijd in lag. En er was altijd plek voor een kat erbij. Het is wennen, zo wennen. Ik heb al besloten dat de volgende kat die in mijn leven komt Noel gaat heten. Noel de derde, Noel III. Ik ga niet op zoek, want ik heb nu vier lieve katten en dat is prima zo, maar ik vertrouw er op dat een derde Noel mij gaat vinden. Net zoals Kwijlie en Sambal mij hebben gevonden: Kwijlie kwam als zwerver steeds op mijn balkon en Sambal vond ik tevens als zwerver langs een drukke weg vlakbij mijn toenmalige werk.

Dinsdag 31 juli 2012
Wat gaat de tijd snel, gisteren was het alweer een week geleden dat Noel overleed. Gisteren is ook de nieuwe kattenren geplaatst en daar ben ik ontzettend blij mee, maar vond het ook best moeilijk. Ik weet zeker dat Noel het geweldig zou hebben gevonden om die nieuwe kattenren en het ‘vreemde’ gedeelte van het balkon te verkennen, de frisse lucht en het zonnetje op zijn koppie te voelen. Maar het heeft dus niet zo mogen zijn. Ik merk nu ook pas hoeveel maniertjes Noel had, hoeveel eigenaardigheden. Tijdens het stofzuigen van de woonkamer werd Noel alert. Ook al lag hij een tukkie te doen, zodra hij me beneden zag stofzuigen begon het spel: langs me heen en de verboden gang in. Daar mogen de katten namelijk niet komen, op een enkele keer na, omdat ze het zo interessant vinden daar. Noels ogen werden groot en stonden ondeugend: zodra ik de deur open deed om de gang te stofzuigen glipte hij langs me en rende de trap af naar beneden. Ik kon hem 100 keer roepen, maar dat was zinloos. Pas wanneer ik naar beneden was gelopen om hem te halen, sprintte hij de trap weer op, rende de woonkamer in en ging in zijn mandje tevreden een dutje doen. En ja, dat zijn nu dus van die moeilijke momenten.

Ook was Noel een groot fan van plastic. Het liefst van die zachte dunne plastic tasjes van de markt of bijvoorbeeld de Hema. Daar kon hij minutenlang vol overgave aan likken met zijn oogjes dicht. Ik kwam net thuis van wat boodschapjes, zette mijn tasjes waaronder eentje van de Hema op de keukentafel en dat bracht deze herinnering met zich mee…normaal stond Noel er direct nieuwsgierig naast en klaar om mijn buit te inspecteren en de tasjes af te likken. Nu stond er geen lieve, zachte, wit rode kater naast. Zo moeten die gewoontes slijten, met de tijd. En wat ik al eerder schreef ik deze post, ik heb godzijdank zoveel steun aan de andere katten. Als ik die niet zou hebben… Vooral Snoopy is echt van slag en zeer aanhankelijk. Het is dus niet alleen wennen voor mij…

Zaterdag 18 augustus 2012
Het is allemaal alweer bijna een maand geleden…Aan de ene kant voelt het nog als gisteren maar af en toe lijkt het ook al veel langer geleden. Het scheelt ook zoveel dat ik mijn lieve andere katten heb, ik krijg zoveel steun en liefde van ze en zou niet weten wat ik zonder hen zou moeten. Noel mis ik nog iedere dag, soms wat heftiger dan de andere keer maar het gemist blijft groot. Het overvalt me ineens. Wanneer ik wéér vijf etensbakjes uit de kast pak in plaats van vier of gewoon, wanneer ik één van de katten aai en me dan ineens weer precies herinner hoe Noel reageerde op sommige aanrakingen. Wanneer ik hem over zijn kaak aaide draaide hij zijn koppie helemaal naar de zijkant als aanmoediging om vooral ook in zijn hals te kriebelen en ik zie af en toe uit het niets die grote groene ogen voor me. Ik mis hem zo!