Afgelopen zondag werd er in Rotterdam een door Nightwriters georganiseerde workshop thriller schrijven gegeven door niemand minder dan Judith Visser en Esther Kreukniet. En ik mocht daarbij zijn als één van de gelukkige prijswinnaars van een recente wedstrijd op Chicklit.nl! Hoewel ik vlakbij de locatie, de hippe club Blender in het centrum van Rotterdam woon, vertrok ik op tijd van huis. Zondag werd namelijk de ook de jaarlijkse marathon van Rotterdam gelopen en dat zorgt altijd voor drukte in de stad en propvolle metro’s.

Ik kwam ruim op tijd aan en stapte een halte eerder uit bij Blaak om nog wat van de marathon vibes mee te krijgen die al goed op gang gekomen was. Terwijl ik richting de Witte de Withstraat liep checkte ik via mijn iPhone Facebook, waar thrillerauteur Judith Visser zojuist op haar virtuele prikbord had geschreven dat de eerste deelnemers al binnen waren en de sfeer goed voelde. De kriebels en zenuwen waren wel aanwezig nu, want ik ben alles behalve een held wat betreft van op dingen afstappen waar ik niemand ken. Slik. Spannend! Om iets voor elven stapte ik Blender binnen. Ik was er toevallig een paar weken geleden al eens geweest, maar dan op een zaterdagnacht tijdens het uitgaan. Best apart om hier nu dan ineens overdag te zijn!

Op de verdieping onder de begane grond, die ik de laatste keer als dansvloer had betreden, stonden over de breedte drie rijen met tafeltjes en stoelen opgesteld. Na ontvangst zocht iedereen voorzien van een kop koffie of thee een plekje. Ik nam plaats aan een tafeltje op de tweede rij. Deze ondergrondse donkere kelder is een perfecte locatie voor een workshop als deze, eenmaal beneden lijkt de verlichte buitenwereld ver weg en voelt de sfeer intiem aan. Op de verhoging waar normaal de DJ plaatjes draait stonden nu Judith en Esther, die de workshop openden door uit te leggen wat er die dag allemaal op de agenda stond. Om beurten stelden beide auteurs zich vervolgens voor en vertelden over hoe hun boeken tot stand gekomen zijn. Tussendoor was er de ruimte om vragen te stellen. Vrijwel iedereen maakte druk aantekeningen. Zelf heb ik ook aardig wat notities gemaakt van de tips en trucs van het schrijversvak die in een razendsnel tempo voorbij kwamen. Eén van de meest benadrukte en een aantal keer herhaalde is: schrijven is schrappen. Als in less is more.

Rond half één was er een lunch en raakte iedereen aan de praat met elkaar. Interessant om te horen wat andere deelnemers in het dagelijks leven doen en wat zoal de beweegredenen waren geweest voor aanmelding van deze workshop. Wat ik van een aantal mensen hoorde en zelf ook zo ervaarde: de praatjes en tips van de pro’s waren zo motiverend, dat die ervoor zorgden dat je een drang voelde om alles direct tot daden om te zetten en…te gaan schrijven! De motivatie hing voelbaar in de lucht.

Na een half uur ging de workshop weer verder en sloot literair agent Chris Kooi zich aan op het podium en vertelde over zijn ruime ervaring in het uitgeversvak. Heel interessant en het werd muisstil in de zaal, af en toe onderbroken door gelach, vanwege de voorbeelden van grappige, rare en absurde situaties die hij zoal meemaakt. Zo is het “vrezen voor je leven” tijdens het openmaken van de aangeleverde enveloppen en postpakketjes, waar soms veertjes, teddyberen en andere totaal ongerelateerde voorwerpen ingestopt worden met als poging tot…ja tot wat eigenlijk?

Verder werden onder andere de overige do’s en don’ts onthuld wat betreft het aanbieden van een manuscript en kregen we een interessante uitleg over wat er allemaal komt kijken bij de opmaak van de tekst van een boek. Ik had werkelijk nog nooit stilgestaan bij het feit dat de tekst in sommige boeken pas halverwege de eerste pagina wordt afgedrukt of waarom er in boeken altijd één of meerdere lege pagina’s worden ingebonden. Nu weet ik de achterliggende verklaring hiervoor. Interessant, dat kijkje achter de schermen van de redactionele wereld. Wat vooral duidelijk werd is dat wit het helemaal is voor de mensen die zich hier mee bezig houden, kennelijk. ;)

Rond half drie kregen we een afsluitende schrijfopdracht. Judith las een zin voor, waar iedereen zijn of haar eigen scene omheen moest schrijven, namelijk: “wat is hij groot, zei ze vol ontzag”. Na wat gegrinnik om deze dubbelzinnigheid werd het weer helemaal stil in de ruimte. Je kon werkelijk een speld horen vallen. Sommigen bleven op hun plekje zitten en een aantal mensen liepen naar boven om zich af te zonderen. Ikzelf begaf me ook naar de begane grond.

Terwijl ik de trap op liep kolkten de woorden in mijn hoofd in het rond als in een pan met kokendhete soep. We kregen een half uur om onze schrijfsels rond de verstrekte zin op papier te krijgen. Dat is niet lang, maar zorgt voor een aangename druk. Tick-tock, tick-tock. Ik nam plaats aan een tafeltje en begon te schrijven in het licht van de flikkerende kaars voor me. Even voelde ik me als Nico Dijkshoorn, die bij De Wereld Draait Door in ongeveer hetzelfde tijdsbestek live en on the spot een gevatte analyse moet maken van de gasten en gesprekken waar hij getuige van is. Ik onderdrukte een lach bij het idee legde het moment vast door middel van de fotocamera op mijn iPhone en focuste me weer op de zin.

Can I get there by Candlelight? - Klik hierboven op de foto voor het liedje!

“Wat is hij groot, zei ze vol ontzag.” Je denkt natuurlijk direct, juist, dááraan. Lastig om dat van je hersen-netvlies te krijgen. Niet dát, niet dát, niet dat te voor de hand liggende. Wat dan? Een auto? Nee, te cliché. Een huis? Idem. Toen dacht ik weer aan de uitspraak van Esther, eerder die middag: “writersblock, geef er niet aan toe. Ga gewoon schrijven. Al is het onzin, schrijf. Zorg dat je in een flow raakt, dan komen de woorden vanzelf.” Waar vandaan wist ze ons ook niet te vertellen, wellicht komen ze van boven. Maar komen zullen ze. En dat is ook zo, wist ik al uit eigen ervaring. Ik schreef wat woorden met mijn balpen. Wat gek voelt, want normaal type ik als een razende de letters vanuit mijn brein direct naar mijn toetsenbord, die daardoor al heel wat te lijden heeft gehad. Een paar zinnen schrijven. Doorkrassen. Om me heen kijken en de schrijvende mensen om me heen in me opnemen. Bijzonder, die wildvreemden waar ik nu zo’n verbondenheid mee voel: we voelen allemaal hetzelfde, dat is voelbaar. We willen allemaal hetzelfde: schrijven! Schrijven!

Tijdens het schrijven. Foto: Esther Kreukniet

Ik sloeg de bladzijde van mijn schrift om en deed een tweede poging. Ik besloot dat wat zo groot was ongeschreven te laten, het struikelblok voor nu te laten zijn voor wat het was. Zag voor me wie het dan zei en gelukkig, de welkome flow kwam op gang. Ik zag een vrouw voor me en de man die achter haar stond. Beschreef een paar details en ‘ze’ raakten in gesprek. Op mijn papier. Een gesprek dat zich toen in mijn toetsenbord-ram-tempo begon uit te vouwen. Nog altijd geen idee waar zij zo vol ontzag van was, maar dat geeft niet. De keuken was de plaats, waar ze stonden. Zij, met haar lange glanzende donkerbruine bos krullen en hij, met zijn knagende geweten dat zijn plan in de weg stond. Zij bleek Lisa te heten en de man, op wiens slapen zich inmiddels kleine pareltjes zweet hadden gevormd, was Philip genaamd.  Na een poosje werd ik fluisterend door Esther verzocht weer naar beneden te komen, het half uur was om en in mijn schrift waren nu vier bladzijden volgeschreven.

Het resultaat van een op gang gekomen flow

Voor degenen die zo dapper waren en het aandurfden was er gelegenheid om de kersverse pennenvruchten voor te dragen. Daarop kreeg hij of zij direct feedback van zowel Judith als Esther. Er zaten al een paar verrassende verhaallijnen tussen! Voor die het niet zagen zitten om hun werk voor te lezen, is er de mogelijkheid het alsnog te emailen waarna een beoordeling volgt. Ik hoor bij die laatste. ;) Om vier uur was de workshop ten einde en kreeg iedereen het boek ‘Kluun presenteert: Het beste van Nightwriters’ mee naar huis.

Kluun presenteert: Het beste van Nightwriters

Ook kon men nog een boek aanschaffen en laten signeren door de dames. Ik had het boek Time-out van Judith meegenomen van thuis en deze heeft ze voor me gesigneerd. Ook ging ze, heel geduldig, met me op de foto. Wat een ontzettend aardige en benaderbare vrouwen allebei!

De eerste foto mislukte. Geen probleem, Judith bleef geduldig poseren tot we er wel goed opstonden. Tof!

Overvol van opgedane indrukken van de dag verliet ik Blender en was het even gek om weer buiten te staan, in de rumoerige fel verlichte buitenwereld, die natuurlijk gewoon was doorgegaan terwijl wij ons urenlang in een ondergrondse thrillerachtige setting hadden begeven. Mocht het schrijven je liggen en je krijgt de kans en de workshop wordt weer georganiseerd: ga!