Afgelopen donderdagochtend toen ik naar m’n werk liep zag ik hem of haar voor het eerst. Ik kwam aangelopen en zag een vrouw staan, die stukjes brood in het gras gooide. Vreemd, wat dat stuk gras grenst aan een zeer drukke weg. Geen water dus geen eendjes. Toen ik dichterbij kwam, zag ik waar naar de vrouw brood stond te gooien. Naar een heel klein, lief pluizig rood met wit katje. De vrouw wist niet van wie het katje was en de vrouw die inmiddels bij ons kwam staan, ook niet. Het poesje at de stukjes brood gulzig op, iets wat een kat pas doet als ‘ie echt erge honger heeft.
Met een steen in mijn maag liep ik naar m’n werk. Het bleef het hele weekend in mijn achterhoofd zitten, arm katje in de kou bij die vreselijk drukke weg! Ook rijdt er over dat stuk veel bouwverkeer, dus het is allesbehalve een veilige omgeving voor zo’n klein poesje.
Ik stuurde Amivedi een bezorgde e-mail. Helaas was het antwoord daarop dat hun niet veel konden doen. Wel kreeg ik telefoonnummers van o.a. de Dierenbescherming.

Vanmiddag liep ik een rondje in m’n pauze om even te even roken. En ja, daar zat ‘ie weer/nog steeds! Het is een vage foto, gemaakt met m’n mobiel, en ik kon niet te dichtbij hem komen, maar die weg daar achter is echt heel druk!

Voor de zekerheid nam ik foto’s van hem, zodat ik ze naar Amivedi kon sturen en op websites kon plaatsen. Concentreren op mijn werk lukte me al helemaal niet meer, dus belde ik toch maar de Dierenbescherming. Ik werd doorverwezen naar een zwerfkattenstichting. Gelukkig, zij wilden wel komen kijken. Een uur later stond ik weer op de plek waar ik het poesje voor het laatst had gezien en kwamen de mensen van de stichting me tegemoet rijden.

Het heeft behoorlijk wat tijd gekost en even dacht ik dat het geen resultaat zou hebben. De vrouwen van de stichting vertelden dat ze een lokkooi zouden gebruiken, maar dat ze die niet konden laten staan. Mocht de poes er bijvoorbeeld vannacht in kruipen zonder toezicht, dan schijnen er mensen (nou ja, mensen?) te zijn die zulke kooien in het water gooien met kat er in. Of mensen laten de kat er dan ‘voor de grap’ uit. Vreselijk toch? Gelukkig had het beestje zo’n honger dat hij na een tijdje terwijl wij op afstand stonden, de lokkooi met kattenvoer erin inging, waardoor het deurtje dichtviel en hij er niet meer uit kon. Pas toen konden we hem goed bekijken. Wat een poepie…

Er kwamen wat kinderen langsgefietst die vertelden dat ze hem daar al vaker hadden gezien langs die drukke weg. En dat er nog zo’n kleintje rondloopt op dat stuk! De vrouwen van de stichting (vrijwilligers, groot respect!) laadden de poes in hun bus en gingen verder met zoeken naar het andere poesje. Ik ben toen weer teruggegaan naar m’n werk. Morgen kan ik contact opnemen om te horen hoe het met hem gaat. Wie weet is hij wel gechipt en kan hij worden herenigd met zijn baasje! In ieder geval is hij nu in goede handen en werd me verzekerd dat hij in geen geval zal worden ingeslapen. Hij wordt eerst helemaal nagekeken door een dierenarts en dan opgevangen door een gastgezin die hem socialiseerd. Pas dan, ik geloof na twee weken, wordt er gezocht naar een nieuw thuis. Ik ben zo opgelucht!