De enigen op het toneel waren Carolien en Daniel Cross, die haar verhaal muzikaal en instrumentaal begeleide met allerlei geluiden, samples en instrumenten. Het stuk begon direct heftig: de vraag van Carolien of er toevallig ook homo’s, Roma’s of Joden aanwezig waren werd door niemand beaamd en het bleef even ongemakkelijk stil. Toen begon Carolien haar verhaal te vertellen, over haar jeugd, over haar leven in Berlijn. Maar ook over de donkere kant van haar familie verleden, over hoe het is om kleinkind te zijn van twee opa’s, waarvan er eentje een nazi was. Alles vertelde ze terwijl ze de glimmende bruine laarzen van die opa droeg. Een gevoelig onderwerp, dat dapper werd aangesneden. Ik ben niet de oorlog is een intens en indringend stuk met een extra muzikale dimensie. Prettig en  tegelijkertijd ontroerend dat Carolien ook ruimte weet te maken voor humor en zelfspot tussendoor.

Maar omdat beelden in dit geval meer dan woorden zeggen, bekijk hieronder de trailer maar:

En het item in EenVandaag:

Momenteel vindt het stuk alleen op verzoek plaats maar volgens de website zijn er voor 2013 meer voorstellingen gepland. Mocht het onderwerp je interesseren en je bent in de gelegenheid om erbij te zijn: gaan!

‘Het Diner’ van Herman Koch was de bestseller van 2009. De cynische, humoristische thriller — bewerkt voor het theater en geregisseerd door Jiskefet-collega Kees Prins — houdt menig ouder een spiegel voor. In hoeverre ben je verantwoordelijk voor het gedrag van je kind? Twee broers dineren met hun echtgenotes in een chique restaurant. Er moet gesproken worden over hun kinderen, die iets uitgespookt hebben wat hun toekomst kan verwoesten. Terwijl de spanning aan tafel stijgt, blijft de gerant doorkeuvelen over allerlei triviale zaken.

Ik had het boek nog niet gelezen maar dat bleek bij dit theaterstuk ook geen must. Gedurende de hele voorstelling staat er slechts een ronde tafel met vier stoelen er om heen op het toneel en spelen er maar vijf mensen in het hele stuk, waardoor het verhaal goed te volgen blijft en een snel tempo behoudt. Ik vond het heel apart om ‘Roelien’ uit Gooische Vrouwen nu in een heel andere rol te zien, wat een goede actrice. Allemaal trouwens. Het diner is nog te zien in theaters tot eind juni dit jaar in theaters in heel Nederland, klik hier voor de speellijst.

Het rijtje met titels van Esther Verhoef in mijn boekenkast

Al sinds er bekendheid aan was gegeven kijk ik uit naar morgen: dan verschijnt Tegenlicht, Esther’s nieuwe boek. Geen thriller, zoals de voorgaande boeken maar voor het eerst een roman. Op Facebook kwam ik een winactie tegen van uitgever Ambo|Anthos waarbij je twee toegangsbewijzen kon winnen voor het lanceringsfeest van Tegenlicht. Natuurlijk deed ik mee en kreeg al snel een email, ik hoorde bij de gelukkige winnaars! Het feest werd vanavond gehouden in de Orangerie in Den Bosch en uiteraard nam ik mijn zus Annemiek mee, ook een liefhebben van de boeken van Esther Verhoef.

Het verkeer zat mee, we konden het in één keer vinden en waren daarom ruim op tijd. De locatie was erg mooi. Toen de de zaal binnenkwamen zagen we Esther meteen staan, ze zag er prachtig uit in een rode jurk en chique opgestoken haar. Om kwart voor negen werd ze op het podium geïnterviewd over het ontstaan van het nieuwe boek, het meisje met de hond op de cover (dat blijkt Esther’s nicht Joy te zijn en China Girl, haar inmiddels overleden hond) en werden ook andere zaken besproken, heel interessant. Na het interview werd het eerste exemplaar van Tegenlicht overhandigd en toen begon het echte feest inclusief dansvloer en DJ’s.

Gelukkig, er stond een stand waar we het boek al konden kopen! Ik had dit vooraf al gevraagd en had te horen gekregen dat dat het geval zou zijn, maar je weet het maar nooit. Natuurlijk kochten we allebei een exemplaar! Daarna hebben we nog even staan wachten, want je kon nog op de foto en het boek laten signeren maar het duurde allemaal best lang en we moesten nog het hele eind terug naar huis, dat we besloten weg te gaan. Tijdens het wachten kreeg mijn zus nog een camera op haar gericht en een microfoon onder haar neus voor een interview, ben benieuwd of dat nog uitgezonden wordt door de lokale Brabantse omroep!

De eerste vijf hoofdstukken van het boek zijn sinds kort als preview te downloaden via Esther’s website. Dat heb ik natuurlijk meteen gedaan en zat direct in het verhaal. Ik kan dus niet wachten om verder te lezen, waar ik nog wel even zoet mee zal zijn. Deze pil bestaat uit maar liefst 576 pagina’s! Leuk detail is dat Esther zich voor het schrijven van dit boek heeft afgezonderd in een kamer die ze hier speciaal voor huurde in Den Bosch, waar alleen een schrijftafel, stoel en laptop stond. Meer over dat proces vertelde ze afgelopen maandagmiddag bij Tijd voor Max, zie de video hieronder.

Vanaf ongeveer de dertigste minuut

En tevens valt hier een leuk interview te lezen op Ezzulia.

En natuurlijk hebben we vanavond foto’s gemaakt!

Tegenlicht is vanaf donderdag 26 april 2012 verkrijgbaar voor € 19,95.

Omschrijving Tegenlicht:
Een meeslepende roman over de verstrekkende gevolgen van een ontregelde jeugd
Vera Zagt heeft het niet gemakkelijk gehad als kind. Haar moeder zat vaker in een psychiatrische inrichting dan dat ze thuis was, haar autoritaire vader behandelde haar alsof ze een van zijn rekruten was en gepest worden op school was ook eerder regel dan uitzondering. Als volwassene heeft Vera nog altijd een beschadigd zelfbeeld. Ze is inmiddels twintig jaar samen met Lucien Reinders, een succesvol ondernemer. Haar huwelijk, haar werk als dierenfotografe en haar huis – ‘t Fort – zijn de drie wankele pijlers waarop haar leven steunt. Wanneer de relatie met Lucien onder druk komt te staan, raakt Vera in paniek en vlucht in een buitenechtelijke verhouding. Dan gebeuren er meer dingen waardoor ze langzaam maar zeker de controle verliest. Vera zal zich moeten losmaken van haar traumatische ervaringen en haar zorgvuldig opgebouwde muren moeten afbreken. Vera moet leren leven en vertrouwen krijgen. Maar is het daarvoor niet te laat? Met haar veelgeprezen inlevingsvermogen weet Esther Verhoef in de huid van haar personages te kruipen en legt ze op indringende en genadeloze wijze pijnlijke emoties bloot. 

bron

Het HJBC (Half Jaar Belonings Cadeau) van deze twee jaars-mijlpaal heb ik stiekem al een poosje in huis. Ik had er nu al zoveel goeds over gehoord en had al het idee om het te kopen als zijnde HJBC, want het is best prijzig voor zomaar tussendoor. Ik liep ergens in februari over de kookboeken afdeling van Selexyz Donner* en daar lag ‘ie, de dikke versie van Mark Bittman. Hij lag er keurig strak ingepakt bij, anders dan de meeste andere boeken die waren uitgestald. Ik pakte het op, liet mijn vingers over het kreukloze cellofaan glijden** en toen begon hij allerlei excuses naar me te roepen.

Dingen als “Hey, ik lig hier in mijn uppie he, straks neemt iemand anders me mee. Misschien gaat er iets mis met de bestellingen in deze toko en grijp jij, als je dan precies twee jaar gestopt bent met roken en het wilt kopen, mis. Just sayin’. Ik zou mij meenemen.” en “Ooh baby! Er staan zulke geweldige fingerlickin’ goede nog voor jou onontdekte vegetarische recepten in mij. Echt…je leven zal veranderen. Maar hey…je mag me laten liggen hoor. Tseh. Je weet niet wat je mist, maar even goede vrienden.”

Dus tsja. De dunne versie van Antoinette Hertsenberg lag er naast. Daar lagen er meer van, maar als ik nu de dikke meenam wilde ik ze wel als set, samen met de dunne dus, die nu ook al  naar me begon te gillen. “I’m with the fat one. Ik hoor er bij. Wij zijn een duo. We vullen elkaar aan. Je krijgt er geen spijt van. Neem ons gewoon mee. Die paar weken, meid wat maakt ‘t uit!”

Dus, zo stond ik even later de twee kookboeken af te rekenen. Wilde ze eerst nog ingepakt laten tot vandaag maar why torture myself. Dus, tadaaaaa. Mijn HJBC nummer vier! :)

* Fout! Echt, zo fout! Betreden op eigen risico want vol verleidingen!

** Alleen Heel Bijzondere Boeken liggen er zo netjes ingepakt bij, onbladerbaar, alsof het zeer kostbare en unieke schatten zijn, en kunnen alleen op verzoek door de klantenservice worden uitgepakt.

Volgende week is mijn eerste blog te lezen en vanmorgen is mijn voorstelblog geplaatst. Hoe cool is dat? :)

Ik kwam ruim op tijd aan en stapte een halte eerder uit bij Blaak om nog wat van de marathon vibes mee te krijgen die al goed op gang gekomen was. Terwijl ik richting de Witte de Withstraat liep checkte ik via mijn iPhone Facebook, waar thrillerauteur Judith Visser zojuist op haar virtuele prikbord had geschreven dat de eerste deelnemers al binnen waren en de sfeer goed voelde. De kriebels en zenuwen waren wel aanwezig nu, want ik ben alles behalve een held wat betreft van op dingen afstappen waar ik niemand ken. Slik. Spannend! Om iets voor elven stapte ik Blender binnen. Ik was er toevallig een paar weken geleden al eens geweest, maar dan op een zaterdagnacht tijdens het uitgaan. Best apart om hier nu dan ineens overdag te zijn!

Op de verdieping onder de begane grond, die ik de laatste keer als dansvloer had betreden, stonden over de breedte drie rijen met tafeltjes en stoelen opgesteld. Na ontvangst zocht iedereen voorzien van een kop koffie of thee een plekje. Ik nam plaats aan een tafeltje op de tweede rij. Deze ondergrondse donkere kelder is een perfecte locatie voor een workshop als deze, eenmaal beneden lijkt de verlichte buitenwereld ver weg en voelt de sfeer intiem aan. Op de verhoging waar normaal de DJ plaatjes draait stonden nu Judith en Esther, die de workshop openden door uit te leggen wat er die dag allemaal op de agenda stond. Om beurten stelden beide auteurs zich vervolgens voor en vertelden over hoe hun boeken tot stand gekomen zijn. Tussendoor was er de ruimte om vragen te stellen. Vrijwel iedereen maakte druk aantekeningen. Zelf heb ik ook aardig wat notities gemaakt van de tips en trucs van het schrijversvak die in een razendsnel tempo voorbij kwamen. Eén van de meest benadrukte en een aantal keer herhaalde is: schrijven is schrappen. Als in less is more.

Rond half één was er een lunch en raakte iedereen aan de praat met elkaar. Interessant om te horen wat andere deelnemers in het dagelijks leven doen en wat zoal de beweegredenen waren geweest voor aanmelding van deze workshop. Wat ik van een aantal mensen hoorde en zelf ook zo ervaarde: de praatjes en tips van de pro’s waren zo motiverend, dat die ervoor zorgden dat je een drang voelde om alles direct tot daden om te zetten en…te gaan schrijven! De motivatie hing voelbaar in de lucht.

Na een half uur ging de workshop weer verder en sloot literair agent Chris Kooi zich aan op het podium en vertelde over zijn ruime ervaring in het uitgeversvak. Heel interessant en het werd muisstil in de zaal, af en toe onderbroken door gelach, vanwege de voorbeelden van grappige, rare en absurde situaties die hij zoal meemaakt. Zo is het “vrezen voor je leven” tijdens het openmaken van de aangeleverde enveloppen en postpakketjes, waar soms veertjes, teddyberen en andere totaal ongerelateerde voorwerpen ingestopt worden met als poging tot…ja tot wat eigenlijk?

Verder werden onder andere de overige do’s en don’ts onthuld wat betreft het aanbieden van een manuscript en kregen we een interessante uitleg over wat er allemaal komt kijken bij de opmaak van de tekst van een boek. Ik had werkelijk nog nooit stilgestaan bij het feit dat de tekst in sommige boeken pas halverwege de eerste pagina wordt afgedrukt of waarom er in boeken altijd één of meerdere lege pagina’s worden ingebonden. Nu weet ik de achterliggende verklaring hiervoor. Interessant, dat kijkje achter de schermen van de redactionele wereld. Wat vooral duidelijk werd is dat wit het helemaal is voor de mensen die zich hier mee bezig houden, kennelijk. ;)

Rond half drie kregen we een afsluitende schrijfopdracht. Judith las een zin voor, waar iedereen zijn of haar eigen scene omheen moest schrijven, namelijk: “wat is hij groot, zei ze vol ontzag”. Na wat gegrinnik om deze dubbelzinnigheid werd het weer helemaal stil in de ruimte. Je kon werkelijk een speld horen vallen. Sommigen bleven op hun plekje zitten en een aantal mensen liepen naar boven om zich af te zonderen. Ikzelf begaf me ook naar de begane grond.

Terwijl ik de trap op liep kolkten de woorden in mijn hoofd in het rond als in een pan met kokendhete soep. We kregen een half uur om onze schrijfsels rond de verstrekte zin op papier te krijgen. Dat is niet lang, maar zorgt voor een aangename druk. Tick-tock, tick-tock. Ik nam plaats aan een tafeltje en begon te schrijven in het licht van de flikkerende kaars voor me. Even voelde ik me als Nico Dijkshoorn, die bij De Wereld Draait Door in ongeveer hetzelfde tijdsbestek live en on the spot een gevatte analyse moet maken van de gasten en gesprekken waar hij getuige van is. Ik onderdrukte een lach bij het idee legde het moment vast door middel van de fotocamera op mijn iPhone en focuste me weer op de zin.

Can I get there by Candlelight? - Klik hierboven op de foto voor het liedje!

“Wat is hij groot, zei ze vol ontzag.” Je denkt natuurlijk direct, juist, dááraan. Lastig om dat van je hersen-netvlies te krijgen. Niet dát, niet dát, niet dat te voor de hand liggende. Wat dan? Een auto? Nee, te cliché. Een huis? Idem. Toen dacht ik weer aan de uitspraak van Esther, eerder die middag: “writersblock, geef er niet aan toe. Ga gewoon schrijven. Al is het onzin, schrijf. Zorg dat je in een flow raakt, dan komen de woorden vanzelf.” Waar vandaan wist ze ons ook niet te vertellen, wellicht komen ze van boven. Maar komen zullen ze. En dat is ook zo, wist ik al uit eigen ervaring. Ik schreef wat woorden met mijn balpen. Wat gek voelt, want normaal type ik als een razende de letters vanuit mijn brein direct naar mijn toetsenbord, die daardoor al heel wat te lijden heeft gehad. Een paar zinnen schrijven. Doorkrassen. Om me heen kijken en de schrijvende mensen om me heen in me opnemen. Bijzonder, die wildvreemden waar ik nu zo’n verbondenheid mee voel: we voelen allemaal hetzelfde, dat is voelbaar. We willen allemaal hetzelfde: schrijven! Schrijven!

Tijdens het schrijven. Foto: Esther Kreukniet

Ik sloeg de bladzijde van mijn schrift om en deed een tweede poging. Ik besloot dat wat zo groot was ongeschreven te laten, het struikelblok voor nu te laten zijn voor wat het was. Zag voor me wie het dan zei en gelukkig, de welkome flow kwam op gang. Ik zag een vrouw voor me en de man die achter haar stond. Beschreef een paar details en ‘ze’ raakten in gesprek. Op mijn papier. Een gesprek dat zich toen in mijn toetsenbord-ram-tempo begon uit te vouwen. Nog altijd geen idee waar zij zo vol ontzag van was, maar dat geeft niet. De keuken was de plaats, waar ze stonden. Zij, met haar lange glanzende donkerbruine bos krullen en hij, met zijn knagende geweten dat zijn plan in de weg stond. Zij bleek Lisa te heten en de man, op wiens slapen zich inmiddels kleine pareltjes zweet hadden gevormd, was Philip genaamd.  Na een poosje werd ik fluisterend door Esther verzocht weer naar beneden te komen, het half uur was om en in mijn schrift waren nu vier bladzijden volgeschreven.

Het resultaat van een op gang gekomen flow

Voor degenen die zo dapper waren en het aandurfden was er gelegenheid om de kersverse pennenvruchten voor te dragen. Daarop kreeg hij of zij direct feedback van zowel Judith als Esther. Er zaten al een paar verrassende verhaallijnen tussen! Voor die het niet zagen zitten om hun werk voor te lezen, is er de mogelijkheid het alsnog te emailen waarna een beoordeling volgt. Ik hoor bij die laatste. ;) Om vier uur was de workshop ten einde en kreeg iedereen het boek ‘Kluun presenteert: Het beste van Nightwriters’ mee naar huis.

Kluun presenteert: Het beste van Nightwriters

Ook kon men nog een boek aanschaffen en laten signeren door de dames. Ik had het boek Time-out van Judith meegenomen van thuis en deze heeft ze voor me gesigneerd. Ook ging ze, heel geduldig, met me op de foto. Wat een ontzettend aardige en benaderbare vrouwen allebei!

De eerste foto mislukte. Geen probleem, Judith bleef geduldig poseren tot we er wel goed opstonden. Tof!

Overvol van opgedane indrukken van de dag verliet ik Blender en was het even gek om weer buiten te staan, in de rumoerige fel verlichte buitenwereld, die natuurlijk gewoon was doorgegaan terwijl wij ons urenlang in een ondergrondse thrillerachtige setting hadden begeven. Mocht het schrijven je liggen en je krijgt de kans en de workshop wordt weer georganiseerd: ga!