Op een koude novembernacht in 1999 bivakkeerden mijn zus, mijn zwager, mijn broer en ik in een tochtig busje voor Ahoy en een paar uur later voor het postkantoor. Het werd wat druk voor Ahoy en voor een verlaten postkantoor in Capelle aan den Ijssel leken onze kanzen groter. Kanzen? Waarvoor? Nou, voor Doe Maar! Doe Maar zou na vele jaren herenigd worden en wij wilden kaarten. Ik niet zo zeer, aangezien ik uit 1978 kom en de Doe Maar hysterie destijds aan mij voorbij was gegaan, maar het leek me wel leuk om mee te gaan naar het concert.

Om 10.00 uur ging het postkantoor open en wij stonden er al vanaf een uur of twee ‘s nachts. Gewapend met een thermoskan koffie, appelflappen en af en toe een draaiende motor om niet geheel te bevriezen wachtten we. En het duurde lang. Maar het was wel gezellig! Na een tijdje reed er steeds een auto om ons busje heen. Pliesie! Uh oh. We doen toch niks verkeerds? Geen harde muziek, geen herrie ofzo. Gewoon, vier klappertandende brave burgers in een geparkeerd busje. Een pliesie agent stapte uit zijn pliesiewagen en ging voor het raam van mijn broer staan, die achter zijn stuur zat. Raampje open. “Goedenacht meneer”, zei de agent op een strenge pliesietoon terwijl hij een zaklamp op ons richtte. “Wij hebben wat meldingen gekregen van een verdacht geparkeerd busje voor het postkantoor. Wat bent u hier aan het doen?” “We wachten tot het postkantoor open gaat”, antwoordde mijn broer serieus. En het was ook de waarheid. “Tot het postkantoor opengaat?” herhaalde de pliesiemeneer ongeloofwaardig. “Ja, dan begint de verkoop voor Doe Maar kaarten”. “Okee. Goedenacht meneer”. Het raampje ging weer dicht en wij kwamen niet meer bij. Haha! Nee, zoiets verzin je niet, dus moet het wel waar zijn.

Om een lang verhaal kort te maken, we bemachtigden onze kaarten om 10.01 uur en op 25 mei 2000 stonden we er dan, helemaal vooraan, bij Doe Maar. Het was geweldig! Ik was meteen fan en samen met mijn jongste broer Paul ben ik daarna nog een keer gegaan. En nog een keer. En nog een keer. En nog een keer. In totaal zeven keer achter elkaar, inclusief het allerallerlaatste afscheidsconcert. Verslavend gewoon, dat Doe Maar!