Al een poosje keek ik er naar uit en zondag ga ik hem eindelijk zien: Süskind. Hier en daar werd de vergelijking gemaakt met Schindler’s List en als de film daar ook maar een klein beetje op lijkt ben ik al tevreden. Vaste lezers zullen het weten, ik hou me veel bezig met de Tweede Wereldoorlog en dan met name de Holocaust. Veelgestelde en logische vraag die ik dan te horen krijg is of ik soms Joods ben of familie ben verloren, het antwoord is nee, geen van beiden. Het onderwerp boeide me al sinds ik op de basisschool voor het eerst hoorde over Anne Frank en is toegenomen sinds ik ouder ben. Helemaal nadat ik in 2006 naar Polen reisde om het voormalige concentratiekamp Auschwitz te bezoeken. De grootste hel en doodsfabriek die ooit heeft bestaan op aarde. Bekijk daarover ook eens mijn andere website, Auschwitz-Birkenau.

Toevallig sprak ik een van mijn broers vandaag en het onderwerp kwam op de holocaust, toen ik vertelde dat ik zojuist kaartjes had besteld voor de film zondag. Van het één kwam het ander en er zijn nu voorzichtige plannen om met hem en zijn vrouw Auschwitz te bezoeken. Voor mij dus een tweede keer. Dat was ik al van plan, wil heel graag terug. Nu ik alleen ben is dat wat minder eenvoudig dan met een partner, al helemaal omdat ik geen rijbewijs heb en ik geen type ben voor een georganiseerde groepsreis. Ik wil dus terug. Niet omdat het er zo fijn is…hoewel, zonder gekkigheid, de nabij gelegen stad Krakow is werkelijk prachtig en ik werd er direct verliefd op en had er graag langer willen blijven dan dat ene weekend. Ik wil terug omdat ik de eerste keer zoveel indrukken te verwerken kreeg en volraakte als een spons en nauwelijks nog wat op kon nemen of aan kon na een paar uur. Ik weet nu wat meer wat je te wachten staat, wat je te zien en vooral te verwerken krijgt. Ga er nu dus meer voorbereid naar toe en wil ook langer doorbrengen in het inmens grote Birkenau, waar ik destijds nog niet eens de helft van heb kunnen zien. Klinkt gek, maar ik ‘kijk er naar uit’.

Ik kijk dus ook uit naar Süskind maar zag van de week een trailer van een andere film, in Darkness, die me ook meteen greep en ik absoluut wil zien. Bekijk hieronder de trailers van beide films. Iedereen zou deze films moeten zien. Want de verschrikkingen die hebben plaatsgevonden mogen nooit vergeten worden, hoe lang geleden het inmiddels ook mag zijn.

1942. In het door de nazi’s bezette Amsterdam besluit de joodse Walter Süskind handjeklap met de SS te spelen. Het is een levensgevaarlijk kat- en muisspel, waarmee hij honderden kinderen van transport naar de concentratiekampen weet te redden. Terwijl de razzia’s toenemen en het net zich verder sluit rond de joodse gemeenschap, riskeert Walter alles wat hem lief is en toont hij de moed van een held. Een even aangrijpende als adembenemende, waargebeurde geschiedenis.

Süskind wordt geregisseerd door Rudolf van den Berg. Van den Berg maakt al meer dan dertig jaar films en documentaires. Zijn film TIRZA, naar het boek van Arnon Grunberg, ging 30 september j.l. in première. De film was Openingsfilm van het Nederlands Film Festival en is verkozen als Nederlandse inzending voor de Academy Awards in de categorie Beste Buitenlandse Film.

De Poolse film In Darkness van filmdirecteur Agnieszka Holland, is gebaseerd op een waar verhaal. Leopold Socha, een loodgieter en gewiekste dief in Lvov, een door de nazi’s bezette stad in Polen, ontmoet op een dag een groep Joden die trachten te ontkomen aan de liquidatie van het getto. Hij verbergt hen voor veel geld in het labyrint van ondergrondse gangen, rioolbuizen en -leidingen van de stad erboven.

Wat aanvankelijk begint als een directe en cynische handel verandert in iets totaal onverwacht, als een onwaarschijnlijke alliantie tussen Socha en de Joden wanneer de sinistere onderneming steeds dieper doordringt in het geweten van Socha. De film vertelt tegelijk het buitengewone verhaal van de overleving van deze mannen, vrouwen en kinderen die een zekere dood trachten te vermijden tijdens veertien maanden steeds toenemend en intens gevaar.