Online sinds 2001 – 2010 en vanaf 2011 gewoon weer verder! :)
Header

Esther Verhoef Tegenlicht

april 25, 2012 | Posted by Suzanne in Familie | Foto's | Kijken en lezen | Schrijven | Video's - (1 Comments)

Volgens mij was Rendez-vous het eerste boek dat ik van haar las, jaren geleden. Meteen gegrepen door de schrijfstijl, haar manier van het omschrijven van de personages, de opbouw, de sfeer, alles. Sindsdien heb ik alle boeken die ze heeft uitgebracht in bezit en van voor naar achteren verslonden. Het is de enige auteur van wie ik nog per se de papieren versie in de boekenkast wil hebben staan, naast kookboeken en (veelal tweedehands) boeken over de Tweede Wereldoorlog. Het gros van mijn boeken heb ik met de komst van mijn e-reader en iPad verkocht via internet, maar het rijtje Esther Verhoef titels zal ik niet gauw weg doen, ook al heb ik ze digitaal ernaast. Het zijn ook één van de weinige boeken die ik meer dan één keer kan lezen. Dan moet het wel heel bijzonder zijn! Nog altijd is Esther Verhoef mijn absolute favoriete auteur en grootste inspiratie op schrijfgebied.

Het rijtje met titels van Esther Verhoef in mijn boekenkast

Al sinds er bekendheid aan was gegeven kijk ik uit naar morgen: dan verschijnt Tegenlicht, Esther’s nieuwe boek. Geen thriller, zoals de voorgaande boeken maar voor het eerst een roman. Op Facebook kwam ik een winactie tegen van uitgever Ambo|Anthos waarbij je twee toegangsbewijzen kon winnen voor het lanceringsfeest van Tegenlicht. Natuurlijk deed ik mee en kreeg al snel een email, ik hoorde bij de gelukkige winnaars! Het feest werd vanavond gehouden in de Orangerie in Den Bosch en uiteraard nam ik mijn zus Annemiek mee, ook een liefhebben van de boeken van Esther Verhoef.

Het verkeer zat mee, we konden het in één keer vinden en waren daarom ruim op tijd. De locatie was erg mooi. Toen de de zaal binnenkwamen zagen we Esther meteen staan, ze zag er prachtig uit in een rode jurk en chique opgestoken haar. Om kwart voor negen werd ze op het podium geïnterviewd over het ontstaan van het nieuwe boek, het meisje met de hond op de cover (dat blijkt Esther’s nicht Joy te zijn en China Girl, haar inmiddels overleden hond) en werden ook andere zaken besproken, heel interessant. Na het interview werd het eerste exemplaar van Tegenlicht overhandigd en toen begon het echte feest inclusief dansvloer en DJ’s.

Gelukkig, er stond een stand waar we het boek al konden kopen! Ik had dit vooraf al gevraagd en had te horen gekregen dat dat het geval zou zijn, maar je weet het maar nooit. Natuurlijk kochten we allebei een exemplaar! Daarna hebben we nog even staan wachten, want je kon nog op de foto en het boek laten signeren maar het duurde allemaal best lang en we moesten nog het hele eind terug naar huis, dat we besloten weg te gaan. Tijdens het wachten kreeg mijn zus nog een camera op haar gericht en een microfoon onder haar neus voor een interview, ben benieuwd of dat nog uitgezonden wordt door de lokale Brabantse omroep!

De eerste vijf hoofdstukken van het boek zijn sinds kort als preview te downloaden via Esther’s website. Dat heb ik natuurlijk meteen gedaan en zat direct in het verhaal. Ik kan dus niet wachten om verder te lezen, waar ik nog wel even zoet mee zal zijn. Deze pil bestaat uit maar liefst 576 pagina’s! Leuk detail is dat Esther zich voor het schrijven van dit boek heeft afgezonderd in een kamer die ze hier speciaal voor huurde in Den Bosch, waar alleen een schrijftafel, stoel en laptop stond. Meer over dat proces vertelde ze afgelopen maandagmiddag bij Tijd voor Max, zie de video hieronder.


Vanaf ongeveer de dertigste minuut

En tevens valt hier een leuk interview te lezen op Ezzulia.

En natuurlijk hebben we vanavond foto’s gemaakt!

Tegenlicht is vanaf donderdag 26 april 2012 verkrijgbaar voor € 19,95.

Omschrijving Tegenlicht:
Een meeslepende roman over de verstrekkende gevolgen van een ontregelde jeugd
Vera Zagt heeft het niet gemakkelijk gehad als kind. Haar moeder zat vaker in een psychiatrische inrichting dan dat ze thuis was, haar autoritaire vader behandelde haar alsof ze een van zijn rekruten was en gepest worden op school was ook eerder regel dan uitzondering. Als volwassene heeft Vera nog altijd een beschadigd zelfbeeld. Ze is inmiddels twintig jaar samen met Lucien Reinders, een succesvol ondernemer. Haar huwelijk, haar werk als dierenfotografe en haar huis – ‘t Fort – zijn de drie wankele pijlers waarop haar leven steunt. Wanneer de relatie met Lucien onder druk komt te staan, raakt Vera in paniek en vlucht in een buitenechtelijke verhouding. Dan gebeuren er meer dingen waardoor ze langzaam maar zeker de controle verliest. Vera zal zich moeten losmaken van haar traumatische ervaringen en haar zorgvuldig opgebouwde muren moeten afbreken. Vera moet leren leven en vertrouwen krijgen. Maar is het daarvoor niet te laat? Met haar veelgeprezen inlevingsvermogen weet Esther Verhoef in de huid van haar personages te kruipen en legt ze op indringende en genadeloze wijze pijnlijke emoties bloot. 

bron

, , ,

Mama Tandoori

maart 3, 2012 | Posted by Suzanne in Familie | Kijken en lezen | Theater | Vroeger - (3 Comments)

Naast dat ik weer een aantal nieuwe films heb gezien de afgelopen week ben ik gisteravond naar het theater geweest, samen met mijn vader, zus, zwager, broer en schoonzus. We gingen naar Mama Tandoori, de theatervoorstelling naar aanleiding van het gelijknamige boek van Ernest van der Kwast die vanavond officieel in première gaat in het Oude Luxor Theater in Rotterdam.

Mama Tandoori is een hilarisch portret van een onalledaags Indiaas-Hollands gezin. Aan het hoofd troont een Indiase moeder die nooit teveel betaalt, omdat ze zweert bij het motto ‘gratis is goed’, die leeft met een deegroller in de hand, zodat ze altijd krijgt waar ze recht op heeft en die uitgesproken ideeën heeft over hoe de levens van haar zonen er precies uit zullen zien. Als haar zoon Ernest besluit schrijver te worden, is het huis te klein, helemaal als hij begint aan een boek waarin hij de familie humorvol maar meedogenloos fileert en niet van plan is zijn moeder, die de touwtjes dictatoriaal in handen heeft, te sparen.

Voor ons met een bijzonder tintje er aan, omdat de voormalige supermarkt van mijn ouders een aantal keer voorkomt in zowel het boek en nu ook in het toneelstuk. Mijn ouders waren voor mijn vader in 2006 met pensioen ging eigenaar van een grote en in Rotterdam heel bekende supermarkt, Koopcentrum den Toom, dat inmiddels een AH filiaal is geworden. Het was erg leuk om zo weer even terug in de tijd te gaan, hoewel ik dat al regelmatig doe door de Facebook pagina bij te houden van het bedrijf. En de voorstelling zelf was erg mooi, geen toeters en bellen, een eenvoudig decor en slechts vier acteurs op het podium waardoor het verhaal juist sterk naar voren komt. Deze voorstelling komt nog in vele theaters in het land dit voorjaar, het is absoluut een aanrader! Klik hier voor de speellijst.

En bekijk hieronder een leuk interview van schrijver Ernest van der Kwast met zijn moeder, om wie het allemaal draait, aan tafel bij De Wereld Draait Door.

, , , , ,

Plaswijckpark

februari 25, 2012 | Posted by Suzanne in Dieren | Familie | Foto's - (1 Comments)

Afgelopen dinsdag hadden mijn nichtjes Mandy en Kim een roostervrije middag en zijn we samen met mijn zus naar Plaswijckpark geweest, een soort grote speeltuin met een kleine dierentuin erbij. Ik was er nog nooit geweest. Helaas waren er een aantal attracties gesloten en was er een heel stuk niet bereikbaar wegens verbouwingen maar desondanks hebben de meiden zich kunnen uitleven buiten, konden we veel dieren aaien en bekijken en zo een hele leuk middag gehad!

,

Het Boekenfestijn

januari 19, 2012 | Posted by Suzanne in Familie | Kijken en lezen | Winkelen - (9 Comments)

Het is inmiddels een jaarlijkse traditie geworden, samen met mijn zus in januari naar het Boekenfestijn in Ahoy. Vandaag was het weer zo ver. In een grote hal stonden vele lange tafels opgesteld met stapels boeken, boeken en nog eens boeken. Ook waren er spullen als kantoorartikelen, puzzels, wenskaarten, schrijfwaren, telefoonhoesjes uitgestald. Heerlijk, ieder ons eigen weg en dan maar overal langs struinen en af en toe stil staan bij iets interessants of wat je aandacht trekt. Ik had niet verwacht veel te kopen aangezien ik een iPad heb en daar veel boeken op lees. Ik heb ook geen enkel tijdschrift meer gekocht sinds de komst van mijn geliefde tablet. Toch ging ik naar huis met maar liefst 12 boeken! En twee setjes verschillende maten kurk, om te gebruiken als prikbord aan de binnenkant van kastjes. Altijd handig. Dit maal had ik een grotere buit dan vorig jaar, toen kocht ik slechts twee boeken, omdat ik verder echt niks zag.

Gisteren las ik bij Sander en Daantje over de boeken van Amber Albarda. Door de reviews op Bol.com werd ik helemaal enthousiast. Ik ben al goed op weg om gezond te eten, ik kook veel en zo veel mogelijk zonder pakjes en zakjes…alleen zou ik willen minderen en misschien zelfs helemaal willen stoppen met het gebruiken van suiker. Ik heb nu zoveel slechte dingen er over gelezen en heb herken een aantal in met suiker verbonden klachten, met name moeheid, dat ik wil proberen om suikervrij, of zo suikerloos mogelijk, te eten en drinken. Gistermiddag was ik even in de stad en, impulsief als ik soms ben, ging ik direct naar de boekwinkel en stond met beide boeken van de auteur in mijn handen in de rij voor de kassa. Ineens sloeg de twijfel toe. Als ik nou gewoon fora afstruin. Of Marktplaats goed in de gaten hou. Ik had nu voor zo’n 40 euro aan boeken in handen! Zo impulsief! Ik keerde me om, ging terug naar de tweede verdieping en legde de boeken netjes terug.

En wat vind ik vandaag? Voor de helft van de prijs? Eén van die twee boeken! Ha! Meant to be…Verder nog een paar mooie kookboeken waaronder de Vegabijbel, die wilde ik al een poosje en Veggie in Pumps voor slechts € 2,95 kon ik niet laten liggen. Ja, volgend jaar weer!

Griessnockerln suppe

januari 10, 2012 | Posted by Suzanne in Familie | Recepten | Vakanties en dagjes uit | Vroeger | Website - (0 Comments)

Vroeger gingen we met het gezin ieder jaar twee weken naar Oostenrijk op vakantie. En altijd naar hetzelfde dorpje Feistritz an der Gail en altijd verbleven we in hetzelfde pension. Ik heb zulke leuke herinneringen aan die vakanties! Mijn vader reed er zelf naar toe met de rest van het gezin op elkaar gepakt in de auto. De reis duurde voor mijn gevoel wel dagen. Tegenwoordig lijkt het alsof vakanties niet gek genoeg kunnen, de een wil en gaat nog verder en luxer dan de ander. Ik wist als kind niet beter of we gingen naar Oostenrijk en vond dat geweldig. Ik kan me niet herinneren dat klasgenoten veel verder gingen of naar exotischere plekken.

Maar goed. Iedere dag gingen we ergens heen. De ene dag naar het zwembad. De andere dag de bergen in. Dan weer rodelen op de rodelbaan. Of dammen bouwen bij afgelegen onontdekte paradijsplekjes met watervalletjes. Bramen, aardbeien en rode bessen plukken. Handenvol, zoveel je op kon. Wandelen. Met bergstok. Ook als je niet de bergen in ging. Want een bergstok, dat was stoer. Waar je iedere vakantie een nieuw ijzeren plaatje voor mocht uitkiezen met een afbeelding van de streek. Af en toe hadden we een rustdag en bleven we bij het pension. Dan ging ik er zelf op uit in de uitgestorven omgeving. Aaide de koeien, kroelde met loslopende katjes en speelde kaartspelletjes met mijn zus. Wat een vakanties waren dat.

Wat fotootjes uit 1980 en 1981.

Hoe verschillend iedere dag ook was, zo zeker was wat we ‘s avonds gingen doen. Naar Kaiser! Het lokale hotel met bijbehorende restaurant. Waar overdag het menu van die avond aan de muur in een glazen kijkdoos werd gedaan. Spannend was dat, waar kunnen we vanavond uit kiezen? Veel keus was er niet. Menu eins, zwei of drei. En veel variatie was er ook niet, het kwam meestal neer op soep als voorgerecht, patat met vlees als hoofdgerecht en de Eiskarte die rondging waar je je toetje uit mocht kiezen. Meestal koos ik voor de Griessnockerln suppe of de Nudelsuppe als voorgerecht. Beiden soepen van bouillon, de eerste met balletjes van griesmeel en de tweede met heel veel vermicelli.

Er bestaat een webshop waar je deze soepen zo kunt bestellen evenals vele andere typisch Oostenrijkse levensmiddelen en producten. Maar aangezien de verzendkosten schrecklich hoog zijn besloot ik zelf een recept te zoeken en proberen om het na te maken. De Nudelsuppe is niet zo moeilijk, gewoon bouillon met heel veel vermicelli dus. Smullen. De andere soep is iets meer werk maar helemaal niet moeilijk. Het ziet er niet heel aantrekkelijk uit maar schijn bedriegt. Het is heerlijk! Ik maak het niet heel vaak, maar vandaag had ik er ineens trek in. Ogen dicht en ik ben weer in Oostenrijk. Het recept staat hier. De balletjes zien er op de foto wat donkerder uit dan de foto in het recept en dat klopt, ik had alleen tarwe griesmeel in huis en dat is donkerder gekleurd. Maar het smaakt nagenoeg hetzelfde!

 

, , ,

Maar ik rook niet

december 15, 2011 | Posted by Suzanne in Familie | Foto's | Kijken en lezen | Persoonlijk | Stoppen met roken | Winkelen - (1 Comments)

Op dinsdag 20 april 2010 om 11.20 uur rookte ik, toen nog onwetend, mijn allerlaatste sigaret. De plek weet ik ook nog, bovenaan de roltrap bij metrostation Gerdesiaweg. Ik nam een laatste trekje, gooide de half opgerookte peuk op de grond en haastte me naar de metro waar ik een halte later uitstapte om naar de tandarts te gaan. Ik had een behandeling aan een kies ergens onderin, of weet ik het. Mijn tandarts en ik hebben een deal: zij doet wat ze moet doen, maar ik wil niet weten hoe of wat. Die spuit met verdoving, vooruit, knal hem er maar in, maar ik wil hem niet zien. Heel prettig zo.

De behandeling was bijna te einde en de tandarts vroeg of ik rookte. Ik knipperde met mijn ogen zo van ‘ja’. “Ah. Nou, dat mag dan even niet meer, anders was deze behandeling zinloos, je mag pas over 24 uur weer roken”. Ze vervolgde met een uitleg, iets over uitharden, glazuur, yadda yadda yadda. Mijn gedachten waren er allang niet meer bij. Want zeg zoiets tegen een onvoorbereide kettingroker als ik toen was en geheid zal diegene in paniek zijn en je allang niet meer horen. Paniek van binnen. Dat hou ik nooit vol, 24 uur. Ik rook gewoon stiekem wel, merkt ze toch niet. Toen ineens dacht ik: Wat nou als…Wat nou als ik gewoon…stop?

Ik verliet de tandartspraktijk. Normaal was het eerste wat ik zou doen mijn pakje Camel 23 stuks en aansteker uit mijn jaszak halen en buiten meteen een peuk opsteken. Maar nu…Ik stopte mijn handen in mijn jaszakken en voelde hen. Ze schreeuwden naar me. Neem ons! Wij zijn slecht maar wat kan jou het schelen, je neemt ons al zo’n 17 jaar, kom op, steek ons aan, neem ons… De aansteker gilde: “gebruik me, you know you want to baby!” Ik negeerde ze en de adrenaline schoot door mijn lijf. Wat nou als…Wat nou als ik dit vol hou? Ik ging linea recta naar de stad en kocht van alles bij Etos. Van nicotinekauwgom tot pleisters tot pillen. Daarna ging ik naar huis. Ik weet niet meer precies hoe ik die dag ben doorgekomen, maar zonder die hulpmiddelen. Wat was ik trots! Na twee dagen bracht ik alle onaangebroken spullen weer terug naar Etos.

Ieder uur dat ik niet rookte voelde de eerste paar dagen als een dag. De eerste twee, drie dagen waren loodzwaar. Ik was trots, maar ook rillerig, huilerig, onrustig en opgefokt. Het was trouwens sowieso al een nare periode omdat mijn relatie de maand daarvoor was gestrand. Dan is wel het laatste wat je op zo’n moment probeert, te stoppen met je number one verslaving, die al stand houdt sinds je veertiende. Zou je denken. Maar mijn idee was, ik voel me nu toch al waardeloos, dan maar dubbel zo slecht.

Na een paar dagen werd het steeds makkelijker. Ik verheugde me op de verbaasde en ongelovige gezichten van de mensen om me heen. Dat geloven ze nooit, haha…Suzanne? Gestopt? Ik was, zeker op het laatst en juist in die rotperiode, een kettingrookster. Stond er letterlijk mee op en ging er mee naar bed. Stak nog net niet de ene met de andere aan. Helemaal wanneer ik achter de computer zat, dan ging het ongemerkt snel met die Kamelen. Bakken met geld heb ik de makers van Camel gegeven, in ruil voor hun kankerverwekkende smerige staafjes tabak. Overigens heb ik al die tijd mijn sigaretten, aansteker en asbak, gewoon in huis gehad. Pas na een week of twee heb ik die weggegeven. Heel definitief was dat. Het is een afscheid van een jarenlange gewoonte en daarmee ook bekennen aan jezelf en de rest van de wereld dat je vanaf nu een ex-roker bent. Vooral na het eten had ik het af en toe wel moeilijk. Nu nog steeds zo nu en dan, trouwens. Dan heb je gewoon behoefte aan iets, ja, die sigaret dus. Wat ik een prettig alternatief vind is zoethout. Het klinkt gek, maar daar kun je op ‘inhaleren’, je hebt iets in je handen en het doet een beetje denken aan een sigaret. Het heeft mij in elk geval op de moeilijke momenten geholpen.

Ook het idee van hoeveel vreselijker me ik zou voelen als ik op een zwak moment zou zwichten en alsnog naar de winkel zou rennen voor een pakje peuken droeg bij aan mijn wilskracht om het vol te houden. Een paar minuten zaligheid maar daarna ondenkbaar veel spijt. (Hee! Dat rijmt haha!) Ik begon na een poosje echter te merken dat ik nu een beetje verslaafd begon te worden aan zoethout. Had een ‘stash’ liggen (net als de reserve pakjes Camel die ik altijd in huis had) en zat wel erg vaak met zo’n houten stokje in mijn handen. Klaar. Weggegeven aan mijn oudste broer die ook het voornemen had om te stoppen en nooit meer gekocht. Ik wil nergens meer verslaafd en afhankelijk van zijn, dus ook niet zoiets onschuldigs als zoethout. Hoewel, het kan bij overmatig gebruik niet bevordelijk zijn voor je bloeddruk.

Toen ik een half jaar gestopt was kocht ik voor mezelf een beloning in de vorm van een contactgrill. Die wilde ik al een poosje hebben en nu had ik hem wel verdiend! Een contactgrill is een apparaat waar je zonder of met heel weinig olie en boter van alles kunt bereiden. Heel gezond en mager dus! Vlees, vis, groenten, paninni’s…Ik kocht er eentje van het merk Russell Hobbs, dat was één van de duursten uit de rij die stond opgesteld bij de Mediamarkt. Maar ook de meest stevige en voorzien van een mooie rode kleur. Ik heb er nog altijd veel plezier van. Het allerliefst maak ik er gevulde broodjes mee. Allerlei soorten brood, zoals Turks brood van de markt, ciabattabroodjes maar ook wraps. Alles krijgt zo’n mooi donker streepjes patroon en het smaakt gewoon lekker. Bovendien is het gezond, je hebt maar weinig boter en/of olie nodig en soms zelfs helemaal niet! De recepten waarbij ik gebruik maak van de grill voorzie ik van de tag ‘contactgrill‘ dus ben je benieuwd wat er zoal mee kan, kijk dan eens rond!

Toen ik een jaar was gestopt kocht ik mijn volgende beloning. De complete DVD box van Sex and the City. Ook daar ben ik nog steeds erg blij mee.

En de derde beloning was een half jaar verder, in november dit jaar toen ik dus anderhalf jaar was gestopt. Een jurkje. Een heel prijzig jurkje van DEPT., die ik normaal niet zo snel zou kopen juist vanwege de prijs. Maar waar ik al heel wat complimentjes over heb gekregen en nog steeds erg blij mee ben. Mijn maar-ik-rook-niet-jurkje, voor de avonden waarop ik in een maar-ik-drink-wel gelegenheid ben! Tadaaaaa…

Al met al, het viel niet mee, maar het was, heel cliche, het grootste cadeau dat ik mezelf heb kunnen geven. Stoppen met roken. Het is vies (ik ruik nu zelf hoe vies, bah, smerig! Ja, ik ben er zo één, zo’n hypocriete vies kijkende kuchende ex-roker die een stukje verder op gaat staan als iemand er eentje op steekt en oh wee als iemand het in zijn hoofd haalt om dat in mijn paleisje te doen). Het is duur. Het is tegenwoordig not done. Nerveus, gespannen, trillend en totaal onaanspreekbaar reizen per vliegtuig doorstaan. Buiten, rillend in de kou. Rookruimtes. Met als toppunt die van glas, zoals jaren geleden op een vliegveld in Washington, waar mijn eveneens nicotine-verslaafde moeder en ik als aapies in een glazen kooi met de andere stumperts aan ons peukie zaten te lurken.

Dus. Ik drink ieder weekend iets te veel, ik eet wel eens slecht en vet en ik doe niet aan sport. Maar. Ik rook niet!

, , , ,

America Online

december 6, 2011 | Posted by Suzanne in Familie | Niet alledaags | Vakanties en dagjes uit | Winkelen - (0 Comments)

Het is al weer wat jaren geleden helaas, maar ik ben vrij vaak in Amerika op vakantie geweest en dan voornamelijk naar Orlando in Florida om precies te zijn. Fantastisch! Walt Disney World, de zon (alleen daar dan he, want gek genoeg moet ik er hier niks van hebben, geef mij de winter maar!), de mega malls met toffe winkels maar waar ik ook zo graag kom daar: de supermarkten. Ik heb er de laatste keer dat ik er was letterlijk een dag rondgelopen samen met mijn partner in crime, mijn moeder. Zij heeft dezelfde liefde als ik voor winkels als Walmart en K-Mart. Rondstruinen op ons gemakkie door die mega grote supermarkten. Van vishengels tot sokken, van pindakaas tot emmers met tien liter mayonaise, je kunt het zo gek niet bedenken of ze hebben het.

Die laatste vakantie ging ik samen met mijn jongste broer en dus mijn moeder. Mijn broer zette ons met de huurauto ’s ochtends af bij de XXXXXXL Walmart en pikte ons aan het eind van de dag weer op. Wat een dag! Ons karretje stalden we af en toe ergens neer, haalden we een bakje koffie en wat te eten bij de McDonalds die in het pand was gevestigd, rookten een sigaretje (toen nog wel ja) en gingen weer verder met onze wagen vol spullen. Heerlijk! Helaas geen foto’s van maar wel van de rest van de vakantie, dit was in 2002 en in 2004.

Mijn ogen heb ik uitgekeken naar het oneindige assortiment. Ook heerlijke producten ontdekt, die ik grotendeels nu gewoon online kan bestellen! Er zijn meerdere webshops online voor Amerikaanse levensmiddelen maar waar ik naar tevredenheid nu heb besteld is US Foodz. Prima geprijsd, met heel scherpe op=op aanbiedingen van seizoensartikelen en ook artikelen die bijna of net over de houdbaarheidsdatum zijn. Snel en netjes geleverd ook. Ik heb er geen aandelen, ben er niet werkzaam maar ben gewoon een tevreden klant! :)

Een tijdje geleden had ik het volgende besteld: Pop Tarts, carrot cake mix, Starbucks instant coffee, caramel/vanille smaakmaker voor in de koffie (bij nader inzien erg chemisch), Oreo cakejes, Reese’s chocolade, Macaroni & cheese, Teddy Charms (koekjes in de vorm van beertjes met honingsmaak) en baking soda. Dat laatste gebruik ik onder andere om pannen weer blinkend te krijgen.

En tegenwoordig gewoon te koop bij Albert Heijn (de grotere in elk geval), Peter Pan pindakaas! Ik kocht de creamy en de crunchy. De creamy is erg lekker zacht en de crunchy is goddelijk met veel grote stukken pinda’s. Echt zo ontzettend lekker, als je het tegenkomt in de winkel neem dan eens zo’n pot mee!  Geldt ook voor Hellmann’s trouwens. Die verkoopt Albert Heijn al een hele poos, heerlijke mayonaise, heel andere dan wij die kennen, zuurder, maar heel romig. Nu zag ik ook een knijpfles staan met ‘Honey Mustard’. Erg lekker op een broodje kaas!

Als afsluiter een lekker Amerikaans liedje. Ogen dicht en ik zit weer in onze huurauto met K92FM op de radio!

, , , , ,

De enige echte kookshow van Mandy en Kim

november 5, 2011 | Posted by Suzanne in Familie | Video's - (0 Comments)

Mijn nichtjes Mandy en Kim kwamen na lange tijd weer eens logeren bij hun tante Suzanne. Gezellig! Zo hielden we opnames voor een heuse Kookshow in de keuken.

En daarnaast was er een Kattenshow. Ja, mijn nichtjes zijn van alle markten thuis! ;)

,

Hijvesvriendjus

februari 26, 2009 | Posted by Suzanne in Familie | Vroeger - (0 Comments)

Vanavond ontving ik van mijn nichtje Mandy een uitnodiging voor Hyves. Zelf geschreven.

hallo tantu suzanne wil ju mijn hijvesvrienju worddun?

Zelfgeschreven dus, net als de handgeschreven kaart die laatst in de brievenbus lag, met de vraag wanneer er weer “gelooziren” kan worden. Het lijkt nog maar zo kort geleden dat ze hier als breekbaar mini mensje voor het eerst werd gebracht, en ik voor het eerst van mijn leven een middag paste op zo’n klein popje. Een hele verantwoordelijkheid! En dat kleine wezentje zit nu dus op Hyves. Typt haar eigen uitnodigingen en heeft een achtergrond met iets meisjeships, waarvan haar tante geen idee heeft wie het zijn.

In 2002

In 2001

Als ik dit als tante al voel, hoe moet moeders zich wel niet voelen? ;)

,

Boeijen Hofstede Vrienten voor de derde keer

januari 17, 2009 | Posted by Suzanne in Familie | Foto's | Muziek | Theater - (0 Comments)

Na het geweldige concert van vorige week zaterdag wilden we nog een keer. Mijn jongste broer Paul belde maandag naar de theaters in België om te proberen of er nog kaarten te koop waren voor één van de de laatste optredens. Ik had niet veel hoop, des te groter was mijn verbazing toen hij belde om te zeggen: het is gelukt. We zitten donderdagavond op rij twee. Gaaf!

In de namiddag reden we gisteren richting Beringen in België. We vertrokken vroeg vanwege eventuele files. Gelukkig vielen die mee en zo kwamen we veel te vroeg aan bij het theater. We hadden nog ruim de tijd om wat te eten in het restaurant daar. Binnengekomen bleek dat de heren zelf daar ook zaten te eten! Een leuker begin kan bijna niet van een concert!

Het optreden was zoals verwacht weer ontzettend goed. Kippenvel bij Zeg me dat het niet zo is, keer op keer. Dat blijft een bijzonder lied. Mijn broer heeft veel filmpjes gemaakt, die zijn allemaal hier te bewonderen. Hier alvast één, gemaakt op het eind wanneer Henny, Henk en Frank de zaal in lopen. Weer kreeg ik een hand van Frank, helemaal aan het eind van het filmpje te zien!

Na afloop hebben we nog wat gedronken en kwamen Henny en Henk ook nog wat drinken. Helaas hebben we Frank niet meer gezien. Maar gelukkig kon ik nog wel even met Henny op de foto.

Ik met Henny Vrienten

Helaas zit het er voor ons weer op. Gelukkig hebben we de video’s en cd’s nog!

 

, , , , ,

Social Widgets powered by AB-WebLog.com.