Eén van de voorstellingen uit de Theater na de Dam-reeks van afgelopen 4 en 5 mei was ‘Ik ben niet de oorlog‘ van Carolien Zimmermann. Op de zondag erna, op 6 mei, vond de voorstelling weer plaats maar dan speciaal voor lezeressen van het tijdschrift Esta, die ik bijwoonde. Zo zat ik die middag weer in de trein richting het prachtige Amsterdam, net als de week ervoor. Na een korte wandeling vanaf het Centraal Station kwam ik aan bij de locatie Mmouse, dat zich in een prachtig oud pand midden in het centrum van Amsterdam bevindt. De setting was klein en intiem. Op een verhoging stonden drie rijen stoelen en het decor bestond slechts uit een groot beamer scherm en wat attributen zoals koffers, een kruk en een soort ouderwetse orgel.

De enigen op het toneel waren Carolien en Daniel Cross, die haar verhaal muzikaal en instrumentaal begeleide met allerlei geluiden, samples en instrumenten. Het stuk begon direct heftig: de vraag van Carolien of er toevallig ook homo’s, Roma’s of Joden aanwezig waren werd door niemand beaamd en het bleef even ongemakkelijk stil. Toen begon Carolien haar verhaal te vertellen, over haar jeugd, over haar leven in Berlijn. Maar ook over de donkere kant van haar familie verleden, over hoe het is om kleinkind te zijn van twee opa’s, waarvan er eentje een nazi was. Alles vertelde ze terwijl ze de glimmende bruine laarzen van die opa droeg. Een gevoelig onderwerp, dat dapper werd aangesneden. Ik ben niet de oorlog is een intens en indringend stuk met een extra muzikale dimensie. Prettig en  tegelijkertijd ontroerend dat Carolien ook ruimte weet te maken voor humor en zelfspot tussendoor.

Maar omdat beelden in dit geval meer dan woorden zeggen, bekijk hieronder de trailer maar:

En het item in EenVandaag:

Momenteel vindt het stuk alleen op verzoek plaats maar volgens de website zijn er voor 2013 meer voorstellingen gepland. Mocht het onderwerp je interesseren en je bent in de gelegenheid om erbij te zijn: gaan!

Fijne aanbiedingen deze week! Bij the Body Shop kosten een aantal geselecteerde douchegels nu slechts € 3,00 in plaats van € 6,00. Ik koos voor de voor mij nog onbekende Moringa. Het ruikt heerlijk en lijkt een beetje op de geur van Zwitsal, heel mild en zacht. Nice!

Vanmiddag werd ik bijna toegeschrééuwd door de grote poster in de etalage bij Yves Rocher: Jardins du Monde douchegels 3 stuks voor € 5,00. Normaal kosten ze € 3,00 per stuk dus dit was een mooi koopje! Ik koos voor de Aloë Vera, Amandel en Granaatappel. Ze ruiken zalig.

Mijn mooie nieuwe minilaptop!

Mijn nieuwe laptop is vandaag bezorgd met uitpakinstructies van Coolbue op de doos waar hij in werd geleverd. Lol!

Ik koop vrijwel geen DVD’s meer maar de tekst op de achterkant van deze moest ik gistermiddag gewoon kopen.

Nieuw toetsenbord. Een rijtje toetsen reagert niet meer, denk dat dat met een ‘ongelukje’ van de katten te maken heeft.

Dus ik zie deze etalage bij Selexyz en denk hee, leuk een nieuw blad over biologisch en vegetarisch eten. Ik naar binnen, blijkt het nep te zijn. Een examenproject van een school, volgens een medewerkster. Een goed gelukte dat wel!

Vanavond ben ik naar het Diner geweest in het Isala Theater in Capelle aan den Ijssel, de toneeluitvoering van de gelijknamige bestseller van Herman Koch. Ik zag een paar dagen geleden toevallig op de website dat er nog een paar hele goede plekken beschikbaar waren en zo zat ik vanavond in mijn uppie op de eerste rij!

‘Het Diner’ van Herman Koch was de bestseller van 2009. De cynische, humoristische thriller — bewerkt voor het theater en geregisseerd door Jiskefet-collega Kees Prins — houdt menig ouder een spiegel voor. In hoeverre ben je verantwoordelijk voor het gedrag van je kind? Twee broers dineren met hun echtgenotes in een chique restaurant. Er moet gesproken worden over hun kinderen, die iets uitgespookt hebben wat hun toekomst kan verwoesten. Terwijl de spanning aan tafel stijgt, blijft de gerant doorkeuvelen over allerlei triviale zaken.

Ik had het boek nog niet gelezen maar dat bleek bij dit theaterstuk ook geen must. Gedurende de hele voorstelling staat er slechts een ronde tafel met vier stoelen er om heen op het toneel en spelen er maar vijf mensen in het hele stuk, waardoor het verhaal goed te volgen blijft en een snel tempo behoudt. Ik vond het heel apart om ‘Roelien’ uit Gooische Vrouwen nu in een heel andere rol te zien, wat een goede actrice. Allemaal trouwens. Het diner is nog te zien in theaters tot eind juni dit jaar in theaters in heel Nederland, klik hier voor de speellijst.

Vandaag is de gratis app Annes Amsterdam verschenen. Ik heb hem meteen geïnstalleerd en vind het een prachtig vormgegeven app die ook nog eens heel nuttig is. Ik wil binnenkort weer eens naar het Anne Frank Huis en dan is het extra bijzonder om er naast locaties in Amsterdam te bezoeken die te maken hebben met Anne Frank. Een aanrader dus!